A Trip Down Under

Back in Belgium

2007-01-31T17:29:00.000+01:00

Hoi vriendjes en vriendinnekes en al de rest !

Vandaag zijn we om klokslag 5u30 geland in Schiphol na ongeveer 23 uren vliegen, met een tussenstop weliswaar van drie uren in Singapore. In Amsterdam zijn onze ouders ons komen halen en we werden verwelkomd op een originele, toch heel vertrouwde manier: met pinnemutsen. Heel vlotjes terug naar Gent gereden, waar onze splitsing een feit werd. De reis van de drie musketiers zat er definitief op...

We hebben een fantastische tijd beleefd, heel veel meegemaakt en gezien. Hopelijk hebben jullie zich ook wat geamuseerd met het lezen van onze blogspot en hopelijk moeten we daardoor niet alles gaan uitleggen als we jullie terugzien :) Het was heel plezant om de comments te lezen, waarvoor dank !

Afsluiten doen we op de Australische manier:

Aussie aussie aussie oi oi oi
Aussie aussie aussie oi oi oi
Aussie oi Aussie oi
Aussie aussie aussie oi oi oi

CHEERS !!!!

Halve finales Australian Open

2007-01-28T00:23:00.001+01:00

Great Ocean Road

2007-01-27T13:51:00.000+01:00

Berwick

2007-01-21T10:31:00.000+01:00

Op de allereerste week van de trip hebben we op een boottrip een Australisch koppel Trish en Jeff leren kennen en toen al hadden ze ons uitgenodigd om es langs te gaan als we in Melbourne zijn. Woensdag was het dan zover, met ons drietjes op de trein richting Berwick. Het was en zeer blij weerzien met onze Australische mama en de kennismaking met haar 2 zonen Ryan (23) en Kirk (21) verliep ongelofelijk goed!

De volgende dag nam Trish ons mee naar Point Nepean, een landtong die de baai van Melbourne (Port Phillip Bay) afsluit van de zee. Het was een vree mooie wandeling tussen de ruines van bunkers van de 2 wereldoorlogen. Int werekeren dronken we nog een lekker pintje in het Portsea Hotel, een must do voor bezoekers van Melbourne.

Op donderdagavond trakteerde Jeff ons op een etentje in de plaatselijke kroeg. Na het diner zakten de boys dan af naar de club onder de kroeg voor een spelletje pool en een danspasje met de plaatselijke schonen. Mits het de volgende dag werkedag was voor Ryan en Kirk waren we toch op ene mooi uur thuis.

We moesten ons ook een beetje inhouden voor het avondje uit op zaterdag. Da was wederom een avondje uit om U tegen te zeggen!!! Eerst aperitiefje in het Belgian Beer Cafe (ze kennen daar ons al weer :-) en daarna naar O'reilly's...

Australian Open

2007-01-17T06:56:00.000+01:00

Maandag ging de Australian Open van start met maar liefst 6 Belgen: Clijsters, Flipkens, Rochus (2x), Malisse en Vliegen. Helaas moest op de eerste dag maar 1 Belg in actie komen, namelijk Kirsten Flipkens. Met onze (voetbal)vlag, onze pinnemutsen en onze bijhorende t-shirts vertrokken we naar Court 8 om onze Belgische trots aan te moedigen. Helaas pindakaas, onze aanmoedigingen waren niet voldoende om Flipkens naar de volgende ronde te brengen (6-2, 6-2). De mannen van sporza echter hebben ons opgemerkt en een hele mooie foto getrokken (www.sporza.be. tennis, artikel over Flipkes, laatste foto).
Tijdens het supporteren hebben we enkele leuke Belgen ontmoet en na een babbeltje gedaan te hebben met Marc De Hous zijn we met z'n allen richting Belgisch Beer Cafe getrokken om daar Gentse stoverij te eten.

Omdat de eerste ronde op twee dagen wordt gespeeld, kwamen dinsdag alle andere Belgen in actie. Onze eerste match was die tussen Olivier Rochus en Chris Guccioni in de Vodafone Arena. Heel veel sfeer want onze tegenstander was een Australier. Met z'n vieren (want Kevin werd geweigerd omdat hij een ticket had om naar the Rod Laver Arena (waar Kim heeft gespeeld) te gaan en niet van Vodafone) hebben we staan kelen voor 10.000 man ! Jozefien van Lede (Lee gelijk ze zeggen) en drie kerstmannen met een gekke pinnemuts op. Na de eerste set wisten we direct hoe onze tegenstander was: waardeloos (althans voor mooi tennis te zien)!! Het enige wat hij kon was aces slaan, waardoor hij heel moeilijk te breken was, maar Olivier was technisch veel beter en elke rally werd beslecht in het nadeel van de Australier. Na vier sets stond het 2-2 en moest een vijfde beslissende set gespeeld worden. Na 4-5 moest Olivier serveren om in de set te blijven en het werd 0-40, drie matchpunten dus voor Guccioni. De spanning was te snijden en bij elk punt dat Olivier maakte, sprongen we recht en moedigden we onze kleine Belg aan. Door ons getier (en ook wel een beetje door zijn talent) won hij toch zijn opslag en was hij nog steeds in de running om de match te winnen! Na ongeveer vier uur spelen (en supporteren) werd het uiteindelijk 3-6; 7-5; 7-5; 6-7; 9-7 en wonnen we dus de match! Wij trots op onze landgenoot en 's avonds bedankte hij ons om zo heftig te supporteren. No worries mate ! :-)
Door de hitte werden alle namiddagmatchen uitgesteld tot de temperatuur daalde onder 35 graden (op een bepaald moment was het namelijk 39.7 graden !). Om 20u30 werd de wedstrijden terug hervat en we zijn naar Kristof Vliegen gaan kijken. Helaas verloor hij van de Duitser Kohlschreiber (5-7; 6-3; 6-2; 6-4), maar we hebben wel Olivier en Kirsten gespot tijdens die match. Eila ;-) Om 23u30 zijn we dan naar Xavier Malisse gaan kijken, maar helaas, ook hij overleefde de eerste ronde niet. Clement was te sterk en won met 6-3; 3-6; 7-5; 6-4.
In de namiddag speelde Clijsters tegen Bardina (6-0; 6-0), maar doordat we moesten bijbetalen om de wedstrijd te mogen zien, hebben we haar niet zien winnen. Dus na de eerste ronde amper twee Belgen over, maar Kim wint de Australian Open, dus we mogen niet klagen!!
Hete groeten uit Melbourne!

Melbourne deel 2

2007-01-17T06:27:00.000+01:00

Hoi lieve toehoordertjes!

Het weekend hebben we dus doorgebracht bij enkele locals. Ditmaal kwam de vrouw van Roger, Laura, ons oppikken. Na een uurtje rijden kwamen we aan in Seaford, een rustig gelegen dorpje in de buitenwijken van Melbourne. Na een avondwandeling met de hond Dozer op het strand, hebben we, voor de verandering bij locals, een barbecue gehad. Roger is nog chef-kok geweest en we hebben het kunnen proeven. Het heeft ons alledrie gesmaakt en erna vroeg in ons bed want de volgende dag gingen we varen. Met een klein jacht de zee op en in een rustige baai werd 'den band' bovengehaald. Elk op zijn beurt mocht eens een gatmassage ondervinden en de Roger had er zijn plezier in om ons van 'den band' te smijten. Iedereen tevree dus ;-) 's Avonds wilden we onze traditie verder zetten en koken voor onze gastheer en -vrouw, maar de Roger had meer vertrouwen in zijn kookkunsten (en terecht!). Hij heeft ons mosseltjes in de roomsaus en witte wijn met frietjes gemaakt. Alledrie vonden we het overheerlijk en met verve was het de beste maaltijd op deze vier maanden trekken.
De volgende dag zijn we gaan shoppen met hen in Frakston en Mornington en 's avonds alweer vroeg in de veren want want want... de Australian Open startte de volgende dag !

Melbourne dag 1 en 2

2007-01-11T07:56:00.000+01:00

Yeet,

Inderdaad, we zitten in Melbourne, de stad van Neighbours. Over dag 1 kunnen we vrij kort zijn. Den Roger (maat van ne collega van den Andre, zijnde de vader van onzen aap den berten) is ons komen oppikken aan de luchthaven en is tevens zo vriendelijk geweest ons heel Melbourne eens rond te rijden. Van een entree gesproken!!! Bovendien mogen we dit weekend bij hem gaan logeren en we zullen er een leuke tijd hebben. Begin al maar te likkebaarden voor het verslag van dit weekend!

Dag 2 dan maar? Wel da was vrij druk gevuld. Bert en Steven besloten voor een haircut te gaan. Wij dus met z'n allen naar de mall om hen een halve kilo lichter te maken. Het resultaat mocht er wezen. Daarna naar goede gewoonte wat gaan drentelen in 'tstad'. Wegens de hoge temperaturen besloten we snel om toch maar de gratis tram te nemen. Op deze manier zagen we een groot deel van Melbourne en belandden we ook in de buurt van Melbourne Park, waar de Australian Open wordt gespeeld. Het begon al wat te kietelen en dus zijn we maar eens een kijkje gaan nemen naar de kwalificaties. Helaas pindakaas, geen Belgen aan het werk. Dan maar tickets gaan kopen e en wat voor een klucht was dat. Groundpasses voor maandag waren gemakkelijk te krijgen, maar voor de halve finales van de vrouwen waren maar 2 tickets meer... Die hebben we dan maar gekocht, in de hoop later nog een 3de ticket te bemachtigen. En later betekende hier: een uurtje. Immers diene pipo van ticketek was zo dwaas als een ei en had waarschijnlijk verkeerd gekeken. Het resultaat: WE HEBBEN TICKETS VOOR DE 2 HALVE FINALES VAN DE VROUWEN OP DONDERDAG 25 JANUARI! Iedereen dus uitkijken op tv naar 3 onnozelaars in zwart, geel en rood!

Tasmanie

2007-01-10T05:46:00.000+01:00

Jupse! Na een weekje in de vergetelheid van Tasmanie vertoefd te hebben zijn we terug in de bewoonde wereld! Tasmanie is zowat de Limburg van Australiers: het ligt in een godvergeten hoekje (hier ist wel een eiland), ze praten hier met een veeeeeerschrikkelijk accent waar alle aussie mee lachen. Helaas is er geen gratis openbaar vervoer en internet en gsm masten kennen ze er ook niet zo goed. Daarentegen is het wel een prachtig stukje natuur. We hebben er een 6-tal dagen rond getourd in een huurauto, een megavette Toyota Camry (Dit is de meest verkopende auto in de USA en in Australie trouwens, maar niet te verkrijgen in europa)! We hadden bovendien opnieuw goeie compagnie: Neil uit Boston (USA) zat in dezelfde hostel en wou ongeveer hetzelfde bezoeken als ons, en zoals we altijd zeggen 'hoe meer zielen, hoe meer leute', nodigden wij hem graag uit om mee te reizen. We hebben de hele oostkust van Tassie gedaan, vertrekkende van Hobart en eindigend in the Bay of Fires. Eerste stop was Port Arthur op het Tasman Peninsula, een oude gevangenissite waar Engelse gedetineerden naartoe gebracht werden. In dat schiereiland waren er ook prachtige rotsformaties zoals Hell's Kitchen, Tasman Arch, Waterfall Bay en een hoop Blowholes.

De uitvalsbasis van onze roadtrip was Bicheno, een oud vissersdorpje waar er nog minder dan niks te beleven viel. Gelukkig hebben we een nieuwe bezigheid gevonden: pokeren! Het was ook al een hele tijd geleden dat we onze culinaire capaciteiten lieten botvieren en de Neil was zwaar onder de indruk :-)
Vanuit Bicheno zijn zijn we via St Helens Point, het meest oostelijke punt van Tassie, naar de Bay of Fires gereden, ook St Columba Falls moesten eraan geloven en top of the bill was het Freycinet National Park met de mooiste baai ter wereld... Wineglass bay. De baai heeft een bijna perfect ronde vorm en heeft zijn naam te danken aan de walvisvaarders: in de goeie oude tijd werden de walvissen in de baai samen gedreven om ze er dan te doden. Daardoor kleurde heel de baai rood zoals een glas rode wijn... Voila zie, da was een weekje rust. Nu zitten we in Melbourne: eerst gaan we enkele dagen de stad verkennen, int weekend verblijven we bij een local Roger, en maandag begint de Australian Open!

Oudejaar

2007-01-02T12:15:00.000+01:00

Hierzie daarzie dan het relaas van oudejaarsavond!

De hele fag zijn we druk in de weer geweest om alles beetje in orde te krijgen: we waren uitgenodigd op het feestje van Nathalie en wij gingen voor het dessert zorgen. Het resultaat mocht er dan ook zijn, een heerlijke kom fruitsla met ijscreem en cake a la Tom!

Tegen 5u55pm (17u55) begonnen de gasten toe te komen. Dit magische uur werd gekozen omwille van het feit dat heel sydney verkeersvrij werd vanaf 18u! Iedereen had drank meegebracht en de champagne, wijn, pintjes en kriekskes gingen uitermate gemakkelijk binnen. Nathalie had voor een heerlijke BBQ gezorgd met biefstukjes, kip in honing/mosterd, zalm gemarineerd met limoen en sinaas, lamskotelletjes en ook dat ging zeer vlotjes naar binnen!

Tegen 20u30 kwamen onze dames (Candice, Sarah en Laura) ook naar onze tijdelijke verblijfplaats om naar het vuurwerk te kijken. Voor de kindjes en clubbers doen ze hier in Sydney een vuurwerk om 21u en eentje om middernacht. En wat voor een vuurwerk! We hadden een fenomenaal zicht, prachtige compagnie en schitterend weer... Na het vuurwerk trokken we richting downtown Sydney, we hadden tickets voor een (zo bleek later) uitermate hippe club, de 'Tank' genaamd. Tom had zen huiswerk gemaakt en uit alle flyers en boekskes deze boite gekozen. DJ van dienst van Mousse T, alom bekend van zijn mega hit 'horny'. Dat kon nie slecht zijn en dat was het ook niet. integendeel. We waren net op tijd om mee af te tellen naar het nieuwe jaar en meteen brak de party los. Ondertussen waren de Italiaanse meisjes (van op de zeiltrip) ook toegekomen en tot in de vroege uurtjes hebben we er serieuze lappen op gegeven (op de muziek voor alle duidelijkheid).

Deze nieuwjaarsnacht was eens totaal iets anders dan gewoonlijk en absoluut eentje om nooit te vergeten! Sydney, yeah baby!!!

... and a happy new year !!!

2007-01-01T07:32:00.000+01:00

Een gelukkig nieuwjaar vriendjes en vriendinnetjes, familie en sympathiesanten !! Moge 2007 alles brengen wat jullie hartje verlangt met heel veel hoogtepunten.

Ondertussen zijn wij al meer dan een week in deze bruisende grootstad en we hebben ons nog geen dag verveeld. Na een gezellige kerst te hebben gevierd, zijn we de volgende dag nog eens naar het centrum van Sydney geweest. Nog nooit hebben we zo een grootstad zo verlaten gezien. Geen enkele winkel was open, alle cafeetjes en restaurantjes waren gesloten. Kerstdag hebben we gevierd met Sarah en Laura, op het graspleintje voor het huis van Nathalie. De zonsondergang was fenomenaal mooi en de maaltijd heel studentikoos (macaroni met kaas en hesp). Boxing Day (tweede kerst) betekent in Australie: shoppen, shoppen en nog eens shoppen. Op deze dag was het op de koppen lopen en de winkels deden gouden zaakjes. Overal kreeg je korting en alles moest weg. Na ons kerstgeschenk gekocht te hebben voor Nathalie en onze ingredienten voor onze ondertussen wel beroemde lasagne, zijn we huiswaarts gekeerd met de bus. 's Avonds hebben we heel gezellig getafeld met onze gastvrouw.

Woensdag 27 december zijn we nog eens naar het strand geweest en hebben we ons nog een beetje bijgebruind. Het was ondertussen al meer dan een week geleden dat we luilekker op het strand gelegen hadden en ons bruin tintje begon een klein beetje te verminderen. Maar geen nood jongens, woensdag hebben we onze opgelopen schade terug hersteld ;-) We gingen terug mooi bruin zijn op oudejaar! Het strandje heette Manly en we moesten daarvoor een ferry nemen van 30 minuten. Omdat de golven niet optimaal leken, hebben we het surfen uitgesteld tot vrijdag, want dan stond een trip naar het wereldberoemde Bondi Beach gepland. Donderdagavond hebben we Peter Lik gespeeld (www.peterlik.com) en hebben we prachtige foto's getrokken van Opera House en de Harbour Bridge. Bestellen kan als we terug thuis zijn, en dat tegen een vriendenprijsje ;-)

De weergoden waren ons vrijdag goed gezind waardoor we nog eens gesurfd hebben op Bondi Beach. Paris Hilton, wereldbekend omwille van haar vader, zou naar het schijnt dinsdag Bondi aangedaan hebben. En omdat we er nu toch over bezig zijn, ze zou op een boot van Richard Branson oudejaar gevierd hebben in de haven van Sydney. Dit geheel ter zijde, want wij zaten vrijdag dus ook op dat strand en hebben nog eens ons surfkunsten kunnen bovenhalen. De golven waren goed, te goed zelfs, want we konden ze moeilijk nemen. Maar doorzetters zoals we zijn is het ons toch gelukt om enkele mooie golven te pakken.

Zaterdag hebben we een rustig dagje ingelast, alsof al de rest dan zo vermoeiend is?!, en hebben we Darling Harbour verkend. Heel gezellig en aangenaam om te vertoeven. Vroeg in de veren was de boodschap want de volgende dag was het de laatste dag van 2006 !

Het relaas van oudejaar volgt later!

A Trip Down Under in het Nieuwsblad (2)

2006-12-25T02:18:00.000+01:00

Ons verhaaltje komt dinsdag in de krant! Allen naar de krantenwinkel dus!!! (het komt in de editie van Brugge - Oostkamp, voor de Gentenaars misschien es een gelegenheid om naar de mooiste stad vant land af te zakken)

Merry Christmas !

2006-12-25T00:54:00.000+01:00

Eerst en vooral een zalige kerst gewenst van ons alledrie uit het verre Australie ! Hopelijk hebben jullie het even gezellig gemaakt als wij en hebben jullie veel leuke cadeautjes ontvangen.

Totaal buiten onze verwachtingen hebben we Kerstmis moeten binnen vieren. Het heeft hier namelijk veel geregend gisteren waardoor een barbecue op het strand er niet in zat. De jeugdherberg in Bondi Beach werd echter vlug gebombardeerd tot feestlokatie. Met z'n zessen (Candice, Laura, Sarah, Bert, Tom en Steven) hebben we er een gezellige boel van gemaakt. Heel studentikoos werd in een tweepersoonskamer de champagne gekraakt en werden de aperitiefhapjes naar binnen gewerkt. Tijdens de aperitief werd het leukste van de avond gedaan: cadeautjes overhandigen en vooral ontvangen ! We hadden afgesproken om aan elkaar niks te geven, dus daar valt niet veel over te zeggen. Maar we kregen wel cadeautjes van Candice, de Canadeze bekend om haar jugs. Bert kreeg een boxershort van Quicksilver (heel sexy) en witte teenslippers met een Australisch vlagsken op (heel mooi), Tom kreeg ook een boxershort van Quicksilver (nog sexier) en een polsbandje (heel sportief) en Steven kreeg een witte pet van Billabong (heel gangster). Tijdens het overhandigen zijn Toms cadeau's door het venster gevlogen, maar de kok van het ondergelegen restaurant heeft ze ons terugbezorgd. Als den drank in de man is, kan dat wel eens gebeuren dat er met dingen worden gesmeten en dat de precisie wat vermindert. Wij hebben Candice een bon bezorgd om naar een gerenommeerd kapperssalon te gaan om haar eens te laten verwennen. Na vier flessen leeggedronken te hebben, werd dan de feestmaaltijd klaargemaakt. Steven en Candice waren kok van dienst en bereidden een heerlijke maaltijd klaar. Kippenborstfillet met gebakken aardappeltjes in de oven op een bedje van worteltjes, brocoli, asperges en champignons. Als dessert was er cake met mango en peche.
Na het tafelen zijn Steven en Candice tevergeefs op zoek gegaan naar een kerk waar een nachtmis werd gegeven. Na een uur hebben ze de andere vier vervolledigd en gezellig verder gevierd/gelegen in de kamer. Om half een werd een taxi besteld richting logement, waar na een leuke avond heerlijk geslapen is.

A Trip Down Under in het Nieuwsblad

2006-12-23T13:11:00.000+01:00

Groot nieuws, het verhaal van de 3 Belgische boys in Australie begint uit zen voegen te barsten en is opgepikt door een journalist van het Nieuwsblad! Van zodra we de publicatie datum weten, zetten we die online!

Sydney !

2006-12-23T12:56:00.000+01:00

Na een vermoeiende nachtbus zijn we deze morgen toegekomen in Sydney. Voor alle duidelijk, dit is niet de hoofdstad (dat is Canberra), maar wel de bekenste en mooiste stad van Australie.

Via Stefaan van de beste partyplace van Gent, de Sioux, konden we logeren bij Nathalie die hier werkt. Ze woont in een van de suburbs van de stad en van op het terras hebben we ongelofelijk mooi uitzicht op het Opera House en de Harbour Bridge...

Byron Bay

2006-12-23T12:15:00.000+01:00

Byron Bay was vooraf een van onze topbestemmingen om een weekje te relaxen en dat hebben we ook compleet waargemaakt!

Omdat het sinds Nieuw Zeeland geleden was dat we nog es een wandeling gemaakt hebben, vonden we dat het dringend tijd was om nog es de beentjes te strekken. Cape Byron is het meest oostelijke punt van Australie en heeft een beroemde vuurtoren. Het weer was prachtig en de zichten op de baai en de kaap nog mooier!

De volgende dag terug mooi weer en samen met onze reisgenootjes Candice, Laura en Sarah naar Wategos Beach gegaan om onze surfskills bij te schaven. En hoe, de omstandigheden waren optimaal en bijgevolg hebben we enkele klasse surfmoves uitgehaald! Na het surfen waren Bert en Sarah aan het worstelen geslagen, Bert verloor in het mulle zand zijn evenwicht en viel met zijn loempe poten wel niet recht op Sarah haar knie zeker! Gevolg: verrokken ligament in de knie en enkele weken op krukken... Gelukkig kon ze er mee lachen en werd ze natuurlijk helemaal in de watten gelegd door de lieve Belgische boys!

Op de laatste morgen ging Bert nog vlug een surfje doen vooraleer we de bus op moesten. Na anderhalf uur was hij al terug met zijn armen volledig onder de kwallensteken (waarschijnlijk was dit de wraak van Byron Bay voor het knie-incident). De wind kwam uit zee en had Blue Bottle Jellyfish meegebracht in de stroming. Bert merkte er niks van tot hij helemaal omsingeld werd door de kleine irritante Eddy Kwally's. Gelukkig wist de redster van dienst te vertellen dat ze buiten beetje jeuk volledig 'harmless' waren. Na een zalfje was het al heel wat beter!

Surfers Paradise

2006-12-19T23:02:00.000+01:00

Na Brisbane zijn we Zuidwaarts getrokken langs de 'Gold Coast'. De Gold Coast kan je eigenlijk een beetje vergelijken met de kotazuur: torenhoge flatgebouwen en massa's toeristen. We streken neer in de grootste stad van de gold coast namelijk Surfers Paradise. Een paradijs is het eigenlijk niet en om te surfen zijn er ook wel betere plekken :-)

Wat er wel de moeite is, zijn de pretparken! Als kleine kinders trokken eerst naar Wet 'n Wild, een waterpretpark met superglijbanen (de hoogste en snelste van australie), wildwaterbanen en dergelijke meer. Het was een heerlijke dag vol waterpret en de gebruikelijke onnozeliteiten.
De volgende dag zijn we naar Dreamworld geweest, een pretpark a la Six Flags. We hadden hoge verwachtingen maar die werden helaas niet ingelost. We konden niet op de spectaculairste ride, we zagen 2 rollercoasters vastlopen en overal moesten we lang wachten...

De laatste dag in Surfers Paradise dan weest surfen, maar te sterke wind gooide beetje roet in het eten. Nu zijn we in Byron Bay waar het echter fantastisch vertoeven is!

Brisbane

2006-12-12T00:08:00.000+01:00

Due to the rapidly growing number of international fans, here's another post in English!

3 Days ago we arrived in Brisbane, Australia's third-largest city and locally known as BrisVegas. The city has a very nice central business district bounded by a U-shaped loop of the Bisbane River. So far the boring facts... Thanks to Bob (a classmate of Bert's who has done an internship in Brisbane), we could stay with Pat right in the middle of the city. Pat welcomed us with open arms and took us for a drive around the city. First stop was Mount Coot-tha, where we had a brilliant view of the entire city. We also drove along the Brisbane River, the CBD and the different suburbs. We had a superb barbeque dinner and afterwards we went for a couple of drinks in The Valley.

The next day we explored the city centre and took a look at the city mall, the city hall, the christmas tree, the botanic gardens and the south bank. To thank Pat, we made him and his roommate (also named Pat) a delicious lasagna. After dinner, we met up with the girls at the Down Under Bar. Suddenly the bartender announced a dancing contest with a 50 dollar cash prize for the winner. And guess who won? Yes indeed, Steven and Candice shook their booties better than everybody else and and proudly cashed the 50 bucks!

On our last day in Brizzie, we took the famous CityCat on the Brisbane River together with Carmen and Candice. We got some fantastic views of the city...

Because we wanted to spend our 50 dollars wisely, we dined out and had a massive steak! Yummie!

Now on our way to Surfers Paradise...

Surfing Noosa + Australian Zoo

2006-12-11T01:28:00.000+01:00

Hallo duister en koud Belgie,

Na onze Frasertrip werd de reis verdergezet naar 1 van de surfmekka's in Australie: Noosa Heads. Hoewel de golven niet super waren de eerste dag huurden we toch een surfboard en gingen we de golven te lijf. Er werd dan ook duchtig geprobeerd om recht te staan op diene plank, wat de een beter afging dan de ander. Na 'werk' volgde 'ontspanning' met een avondje uit in de koalabar. Woensdagavond speelde daar een zeer goede coverband, the accidents genaamd. Ze speelden een mooie mix van rock en dance in een ander kleedje. Maar goed, aan alle mooie liedjes komt een eind en we kropen niet te laat in bed (de een weeral iets later dan de ander :p) want donderdag volgde een volle dag in de zoo.

Donderdag vroeg uit de veren om een auto te gaan huren. We wilden immers vroeger dan de bussen in de Australia Zoo van Steve Irwin staan. Europcar bracht ons de oplossing met een splinternieuwe Subaru Forrester, bestuurd door Tom. De Australia Zoo kunnen we gerust 1 van onze hoogtepunten noemen in Australie. Samen met Jen en Chris beleefden we er een supertijd. We zagen tal van crocs, wombats, tasmanian devils en slangen. Ook werd er weer ferm onnozel gedaan bij de geiten in de kids zoo en konden we ook zonder problemen kangoeroes voederen en strelen.

De volgende dag werden Chris en Jen uitgewuifd en gingen we uitgeslapen naar het strand om weer wat te surfen. De golven waren echt gek! Zonder overdrijven kan ik zeggen dat ze soms wel 1.5 tot 2m waren. Het was dus telkens 10 minuten hard labeur om op de juiste plaats te komen en te proberen een golf te 'catchen'. Maar het blijft fun. Bert had zich ook al opgewerkt als leraar en heeft Candice de knepen van het vak geleerd. Na 4u was de pret echter over en moesten we onze surfboards terugbrengen. De leuke namiddag werd afgesloten met een ijsje en een lekkere douche!

's Avonds werd wederom het beste van onszelf gegeven in de koalabar, samen met Carmen en Candice en hun 2 kiwivriendinnen Teri en Kirsty. Ook juju, Craig en de duitse schonen Hannah en samantha kwamen mee feesten. Het werd dan ook een lange nacht!

Fraser Island

2006-12-05T08:53:00.000+01:00

Na ons 'rustdagje' in 1770 moesten we om 8u20 klaarstaan om onze bus te nemen naar Hervey Bay om ginder een 3-daags 4x4 avontuur te doen op Fraser Island het grootste zandeiland ter wereld.

Het shuttle-busje die ons naar de grote bus moest brengen was mooi op tijd maarrrr... de grote greyhound bus had maar eventjes 2u nalf vertraging! Gelukkig waren we in goeie compagnie (chris en jen) en passeerde de tijd behoorlijk snel. Door deze vertaging zouden we echter ook onze Fraser Island briefing missen, maar via Tom zijn overtuigingstechnieken waren ze zo vriendelijk om op ons te wachten. Met alle haast kwamen we toe in de briefing room en maakten we kennis met onze teamgenoten: Tessa, Blanche en Carmen uit Nederland, Iggy en Justine uit Zwitserland, Carl uit Duitsland, Ollie uit Engeland en Ron uit Israel. Allemaal bleken ze hartstikke goed mee te vallen, behalve ronnie de graspony die meteen de interessanten probeerde uit te hangen. Gelukkig kon njiemand hem echt goed af van in het begin en bijgevolg moest hij niet veel proberen vooraleer iemand hem op zijn vingers tikte. Na briefing moesten er boodschappen gedaan worden en na een verkwikkende maaltijd kropen we ons nest in.

De volgende morgen stonden we al om 6u15 paraat bij onze jeep. Al het materiaal en de auto moest gecheckt en dubbelgecheckt te worden om latere schade te kunnen vaststellen. Na deze formaliteiten was het tijd om alles in de rammelbak te stampen. Niet echt evident om eten, drinken, kampeergerief en 11 mensen in 1 jeep te krijgen! Om 9u waren we vertrekkensklaar en na de teampeptalk waren wijle weg.

Vooraleer we op het eiland konden, moesten we (zoals meestal bij een eiland) een ferry nemen. Op de ferry verlaagden we de bandenspanning en schakelden de 4 wielsaandrijving in. Eenmaal aangemeerd nam Bert het stuur in handen en cruisden we via de eerste zandwegjes het eiland in.

Na een korte jungle wandeling in 'Central Station' reden we verder naar Lake Mackenzie, een prachtig meer in het midden van het eiland. Daar maakten we een human tower van 4 man hoog en katapulteerden we de Amerikaanse lisa de lucht in! De ex-cheerleader slaagde er wonderwel in om een dubbele salto te maken! Na dit beetje chillen nam Ollie het stuur over en gingen we richting strand waar we een slaapplaats zochten en het kamp opzetten. Iedereen nam spontaan taken op zich en in een mum van tijd was het tentenkamp klaar (met tom als Tentenmaster), waren de groentjes gesneden (Steven de groentjesmaster) en werd het vlees gegrilld (Bert de grillmaster). Dit alles onder goedkeurend ook van dingo's...

Na een heerlijke nacht trokken we met Tom achter het stuur noordwaarts langs 75 mile beach naar Indian Head. Daar zouden er massa's haaien en andere zeebeesten moeten zitten, maar die waren waarschijnlijk op vakantie want op 1 zeeschildpad na was er niks te zien. We maakten ook een stopje in Eli Creek, eem snelstromend riviertje waar je lekker met de stroom kan meedrijven. We stopten ook eventjes aan de Maheno, een schip die hier 80 jaar geleden gestrand is. 's Avonds terug leuk gekampeerd, pintjes gedronken en met zen allen preisdenten gespeeld.

De laatste dag was iedereen moe en regende het (stel je voor, regen in australie?) en we reden netjes op tijd terug naar de ferry. Eenmaal terug werd onze auto wederom op alles gecontroleerd, maar gelukkigluk was alles in orde en kregen we de volledige waarborg terug!

Deze 3-daagse jeepsafari was teruyg iets helemaal anders en terug te zalig... Op naar het volgende avontuur!

Surfin' 1770

2006-12-04T23:10:00.000+01:00

Gegroet doelgroep!

Eerst en vooral sorry dat het steeds enkele dagen duurt vooraleer we een nieuwe post plaatsen! In Nieuw Zeeland hadden we tijd over en konden daarom gemakkelijk op internet, maar hier in Australie valt er zoveel te beleven dat we tijd moeten zoeken om online te komen.

Wel om ons down under verhaal verder te zetten: na ons zeilavontuur zijn naar het dorpje 1770 getrokken. Dit boeregat kreeg deze naam omdat het in 1770 ontdekt werd door wederom Captain Iglo, euh Cook. Straffe kerel diene Cook! Hier valt niet zoveel te zien, maar het is de eerste en tevens goedkoopste plaats langs de oostkust om te leren surfen! Na een veel te lange rit op de nachtbus kwamen met we met onze slapers nog in onze ogen toe bij de surfshop. We moesten een papierken invullen en daarna richting the beach. We reizen trouwens nog steeds samen met Chris en Jen uit Canada en ook zij waren excited voor hun eerste surfles. Bert had het al es gedaan in la froide belgique, maar dat kan je natuurlijk niet vergelijken. We werden netjes opgedeeld per 2. Tom en Steven, Chris en Jen, en Bert stelde zich Blind Date gewijs voor om ook een partner te vinden. Het werd Monica uit Duitsland! Eerst kregen we den uitleg, hoe in het water gaan, hoe anticiperen op de golven, hoe paddelen en hoe rechtstaan. Na de theorie volgde uiteraard de praktijk. Bert, Tom en Jen mochten als eerste het water in en jawel, na de zijn derde golf lukte het Bert al om recht te staan en lekker tot aan het strand te surfen! Ook Jen en Tom slaagden erin een paar golfjes mee te pakken. Steven had het ietsje moeilijker, maar onder luid applaus lukte het hem ook! Als bewijs van onze heldhaftige prestaties kregen we een echt certificaat woehoe!

Sailing the Whitsundays...

2006-11-28T02:18:00.000+01:00

Onze voorlaatste avond op magnetic island hebben we weer op een gepaste wijze afgesloten. Op het programma stond een spelletje bowlen, weliswaar met een kokosnoot. De sfeer zat er al snel in en het doel was om bij de eerste 5 te komen. Daarna werd het moneytime. Onder onze pseudoniemen Ronnie King (Tom), Bernard Clochard (Bert) en Peter Reetveter (Steven) trachtten we zoveel mogelijk kegels omver te smijten. Ronnie en Will slaagden er in om bij de beste 5 te komen en mochten dan ook voor de jugs of beer spelen. En jawel, door de vele missers slaagde Ronnie er in om de 20 dollar bartap te winnen. Deze werd dan ook schoon opgesoupeerd onder de vorm van 2 jugs. Een ideale afsluiter van de avond!

De volgende dag werd ingezet met een zwempje en wat zonnen om dan in de namiddag de plaatselijke zoo de bezoeken. We konden er een kleine killerkrokodil (zout water) vasthouden, net als de blauwtonghagedis. Verder zagen we de grote zoetwaterkrokodielen, hielden we een python vast en zagen we koala's en walibi's. Kers op de taart was de knuffel met de koala's. Volledig in de trend van de vorige avonden, deden we opnieuw mee met de plaatselijke animatie. Deze keer was het 'name the tune', het raden van de titel en uitvoerder van videoclips op basis van de eerste 10 seconden. Te veel plaatselijke groepen zorgden ervoor dat we deze keer niet meededen voor de prijzen. Helaas pindakaas!

Na Magnetic Island trokken we met de Greyhound bus verder zuidelijk richting Airlie Beach. Na 5 uur op de bus kwamen we aan het busstation en wie stond er daar te blinken? Den Chad gedomme! (Den Chad deed samen met ons de Milford Track in Nieuw Zeeland). Hij kwam een vriend van hem opwachten die ook op onze bus zat en kon -net als wij- zen ogen niet geloven toen we mekaar zagen. Wat is de wereld toch klein... Later op de avond nog lekker pintjes gedronken samen met hen en Jen en Chris, 2 canadezen die we op de bus leerden kennen.

Alle backpackers komen naar Airlie Beach om 1 en dezelfde reden: om te gaan zeilen in de Whitsunday Islands, een eilandengroep met de mooiste en witste stranden van de wereld... Dat konden wij uiteraard niet aan onze neus laten voorbij gaan! Onze boot was de Avatar, een trimaran van 18 meter lang om U tegen te zeggen. Zaterdagmorgen om 9u werden we verwacht om de 3 daaropvolgende dagen de Whitsundays te gaan verkennen. Na een korte introductie van de schipper en de kennismaking met de mede opvarenden (25 in totaal) staken we gezwind van wal. Na een half uurtje waren we uit de baai en kon het echte werk beginnen, met 10 man/vrouw trokken we het hoofdzeil op en wijle weg...

Na goed 3 uur varen kwamen aan op het strand der stranden: 'Whitehaven Beach'. Nog nooit hebben wij zo'n prachtig strand gezien met zand zo wit en zo fijn en het helderste water dat je maar kan inbeelden! We spendeerden de middag al zonnend en genietend tot het tijd was om terug aan boord te gaan voor het avondmaal. Na het diner speelden we nog wat spelletjes en kropen we in onze hut voor een welverdiende nachtrust.

De volgende morgen begonnen we de dag met een heerlijke duik en na een stevig ontbijt lichtten we het anker en voeren we naar Tongue bay. Daar stond een kleine wandeling op het programma naar de top van een heuvel. Dit leverde prachtige uitzichten op van de omliggende baaien. Het was weer genieten.

Ondanks de matige wind trokken we de zeilen weer op om richting Hook Island te zeilen om te gaan snorkelen. De Whitsundays maken deel uit van het Great Barrier Reef dus we konden ons verwachten aan prachtige onderwaterspektakels. We zagen schitterende koralen en alle soorten visjes van 10 cm tot 1 meter! We hadden een onderwatercameraatje gekocht en kunnen nu natuurlijk niet wachten om de ontwikkelde foto's te zien! Na het snorkelen gaven we met de boys nog wa show door om ter spektaculairst van de boot te jumpen.

Uiteraard kon een fenomenale zonsondergang niet ontbreken om het plaatje volledig te maken! Eenmaal de zon onder was kwamen de sterren boven. De ene vallende ster na de andere schoot door de hemel en met zen allen lagen met open mond naar boven te staren...Op de koop toe zagen we nog een maansondergang ook. Bizar maar wel mooi om zien!

Dag 3 begon terug met een ochtendduikje en een lekker ontbijtje. Daarna zetten we koers naar een ander eilandje om nog wat te snorkelen en te zonnen. De omgeving was weer idyllisch want het leek echt gewoon een strand midden in zee, want het eilandje was maar een scheet groot. Het werd snel hoogtij en tegen de middag werd besloten om koers te zetten richting Airlie. Tegen 16u kwamen we terug aan in de haven en de crew had nog een leuke verrassing in petto: ze hadden een tafel gereserveerd in een plaatselijke kroeg waar we enkele kannen bier gingen krijgen!

Alle andere zeilers waren ook aanwezig, maar de Avatarbende heeft weer de show gestolen en was veruit de meest luidruchtige en meest amusante tafel. Er werd gedanst, geposeerd voor foto's en vooral verschrikkelijk onnozel gedaan. Bert en Tom hadden zich een pilotenbril aangeschaft en die waren dan ook meteen in trek bij iedereen. Johny Noxville was deze avond dan ook voortdurend aanwezig en de avond werd dan ook in Jackass-stijl verdergezet. Verschillende bars werden onveilig gemaakt en het was dan ook een avondje om in te kaderen!

Magnetic Island

2006-11-22T09:21:00.000+01:00

Amai amai amai wat is het hier prachtig...

In Townsville hebben we de ferry genomen naar Magnetic Island, een klein eilandje 8 km van de kust. Dit paradijselijk eiland kreeg de naam Magnetic omdat Captain Cook zijn kompas begon te flippen toen hij in den tijd hier passeerde. We logeren hier in het Bungalow Bay Koala Resort, we hebben ons eigen hutje in den hof en we vullen de dagen met heerlijk zonnen aan het tropische zwembad of op het strand. Gisterenavond was er een filmquiz waar we samen met Will (Canadees) en Narrelle (Australische) aan meegedaan hebben. Tom, Will en Narrelle waren tweede geeindigd en Steven en Bert derde. Prijs: een karaf bier en een ijsje!

Vandaag zijn we dan meegeweest met onze nieuwe vrienden in hun dikke vette Toyota Land Cruiser Jeep voor een toertje rond het eiland. We hebben de meest afgelegen strandjes bezocht, en Will zocht de kleinste baantjes op met zen Jeep. Ook een ritje OP het strand kon natuurlijk niet ontbreken. Twas echt zalig! Vanavond doen we mee aan Coconut Bowls, een soort bowling maar ipv met ballen met kokosnoten, dat belooft!

Morgen staat koala knuffelen op het program...

Townsville

2006-11-20T12:00:00.000+01:00

Vandaag zijn we toegekomen in Townsville, na Brisbane de 2e grootste stad van de staat Queensland. Normaalgezien gingen we nog een dagje langer in Cairns blijven om te gaan snorkelen in het Great Barrier Reef, maar er was te veel wind en dus konden we het niet doen. We hebben wel onze 3 daagse zeiltrip in de Whitsunday Islands geboekt en daar zal er genoeg snorkelen aan de pas komen. Townsville is een leuke stad, met een prachtige promenade langs de zee en het is hier trouwens prachtig weer (30 graden)!

Nu zijn we net terug van Tim's Surf 'n Turf waar we een overheerlijke Australische steak van 1 kilo gegeten hebben. Weliswaar wel met zen 3en...

Morgen gaan we naar Magnetic Island om de koala's te zien.

Australisch gsm nummer

2006-11-18T23:33:00.000+01:00

Vanaf nu kan je ons bereiken op: +61 42 039 70 43

Laat maar komen die berichtjes!

Australia!

2006-11-18T10:55:00.000+01:00

How's it goin' mate? Great gelijk of da we zeggen!

We zijn ondertussen in Cairns geraakt, weliswaar met enige hindernissen, maar we zijn eindelijk in Australie.
Vrijdagnacht hebben we de nacht in de luchthaven van Christchurch doorgebracht, waar we toch een beetje hebben kunnen slapen. Om 5u ging de wekker en checkten we netjes in. Nog vlotter zaten we op vlcuht DJ71 richting Sydney! We vlogen met de Australische afdeling van Virgin en het was zwaar de moeite: vergeleken met de stewardessen van Nieuw Zeeland, waren de 4 dames van Virgin godinnen. 3 Blondines en 1 brunette om U tegen te zeggen! Haha dachten wij, alst allemaal zo is in Australie, dan zitten we hier goed :-D
Na 3 uur vliegen waren we in Sydney, en hadden we welgeteld anderhalf uur om op onze vlieger richting Cairns te geraken. Anderhalf uur is normaal ruim voldoende om een transfer te maken, maar dit was zonder de paranoia Aussies gerekend. Eerst mochten we (veel te lang naar onze goesting) aanschuiven om onze verblijfsvergunning gecheckt te krijgen, hierna vlug de bagage nemen en naar de customs waar een wederom een ellendig lange rij stond. Met beetje voorsteken werden onze rugzakken gecontroleerd en jawel, we hadden prijs: aan de schoenen van Bert en Steven hingen er precies nog wat schapekeutels en die mochten het land niet binnen. De vrouw van de douane vervulde haar plicht en ging ze wassen. Terug weer tijd verloren... Dan naar de transferbalie om onze zakken in te checken voor Cairns. Dit ging vlotjes en dan de bus op naar de Domestic Terminal en net op tijd onze vlucht gehaald.
3 Uur later en na een vlotte vlucht, mede dankzij stewardess Paula, die het natuurlijk weer had voor de 3 kastaars, kwamen we aan in het tropische Cairns. Snikheet, poepheet en bloedheet is het hier trouwens!
Wij mooi wachten op de bagage, maar die kwam maar niet.... Helaas we hadden het aan onze rekker, onze rugzakken waren niet mee, maar kwamen achter met de volgende vlucht (3 uur later). Dan maar al doorgegaan naar de jeugdherberg en beetje rondgekuierd om tegen 18u eindelijk onze welverdiende douche te nemen. Natuurlijk maakten we eerst een lekker zwempje in de plaatselijke lagoon die net tegenover de herberg ligt en nu gaan we rugby kijken om daarna een stapje te zetten in het bruisende nachtleven...

Oplossing fotopuzzel

2006-11-16T23:01:00.000+01:00

Hier is de oplossing van onze fotopuzzel: steven staat precies in het midden van de foto: als je de schuine rand van het groene parasolleke volgt dan zie je steven staan in bruin t-shirt en zonnebril! Helaas had niemand het goed, dus geen verrassingspakketten...

Last New Zealand post

2006-11-16T22:32:00.000+01:00

This very last New Zealand post is completely dedicated to all of our international friends we met during our 2 months here! So especially for Trish and Jeff, Mary and Tony, Steffi, Katy and Jenny, Sarah, Seb and Caroline, Chad, Rob, Charles-Eric and Justine, this post is in English!

The last 3 days we've spent here in Christchurch not doing anything special actually. The weather has been very good and almost everyday we had our coffee, cappucino our mochaccino on Cathedral Square. Every time we were there, there was this same guitar player playing. He started to recognize us and played all the songs we liked the most! Our favorite at the moment is 'Wish you well' by Bernard Fanning, if you don't know the song, check it out! We also had a litte walk in the Botanic Gardens were we helped out the gardeners.

We still haven't been able to sell our car yet, but we made a poster and put it in all the hostels here in Chch: As usual, dinner has been a highlight of the day, and for our last New Zealand dinner we made a delicious lasagna (yes, we made it ourselves!). It tasted absolutely wonderful together with a nice New Zealand red wine (or Danish lager)...

Tomorrow morning at 7 we have our flight to Cairns, were the last weather forecast predicted 32 degrees! Let's hope their forecasts are more accurate then the New Zealand ones!

So this was it, the last post on New Zealand soil. Thank you guys and girls for all the great moments we had here! Keep in touch!

Kaikoura

2006-11-13T20:15:00.000+01:00

Aangezien we de auto nog steeds ter onzer beschikking hebben, hebben we besloten nog een road tripje te doen naar Kaikoura. Hier draait alles rond walvissen, en mits wij toeristen zijn net als alle andere, wilden wij toch graag ene zien. We hadden geboekt voor de tocht van 15u30, maar toen we er toekwamen bleek die, en al de rest van de boottochten afgelast te zijn. De officiele verklaring was dat er te veel wind op zee stond en deze veel te wild was. Wij denken dat ze hun boot gewoon niet op tijd proper hebben gekregen omdat de toeristen van de toer ervoor heel de boel ondergespogen hebben!

Wel een heel erg mooie zonsondergang gezien!

Christchurch

2006-11-12T07:09:00.000+01:00

Na onze avonturen in Lake Tekapo hebben we ons verplaatst naar de meest Engelse stad van Nieuw-Zeeland: Christchurch. Om onze portemonnee een beetje toe te houden zijn we ingegaan op het aanbod van enkele locals. We bleven binnen de familie van Claire, het meisje dat we leren kennen hebben tijdens onze eerste dagen in Auckland. Ditmaal hebben we bij de tante en nonkel van haar kunnen logeren (ter herinnering, de vorige keer bij haar ouders in Palmerston North, waar we de gloeiwormpjes gezien hebben). Wederom heel gastvrije mensen en we kregen een soort van tuinhuisje om in te slapen. Dit was de kamer van een van de zonen, je kan het zo een beetje vergelijken met de Pfaffs. De drie dochters hadden ook hun eigen kotteke in den hof, maar deze keer waren het de drie zonen en in zo een huisje mochten we slapen. Na een lekker maaltijd voor hen gekookt te hebben (als dank voor hun gastvrijheid) zijn we vroeg onder de wol gekropen om de volgende dag volop te kunnen genieten van het schitterende weer hier. Het moet gezegd zijn mensen, het weer is optimaal! Gemiddelde temperatuur van 25 graden, geen wolkje aan de lucht, ideaal strandweer dus, waar we dan ook naartoe zijn gegaan.

Deze morgen hebben we onze auto trachten te verkopen. Helaas is dit geen succes geworden daar er nauwelijks kopers zijn komen opdagen. Inventief zoals we zijn hebben we gebeld naar de vorige eigenaar en hij is geinteresseerd om hem terug over te kopen. De auto moet juist nog in Auckland geraken, dus daarvoor moeten we nog een oplossing zien te vinden.

Deze namiddag hebben we dan de stad eens bezocht. Er zijn hier een aantal mooie gebouwen en we hebben, zoals een echte zomerse dag het belieft, een terrasje gedaan. Op de onderste foto staat Steven ergens, vinden jullie hem?! Gokken kan door te klikken op comments. De winnaar krijgt een nieuw-zeelands verrassingspakket en wordt persoonlijk verwittigd. Veel succes ermee!

Lake Tekapo

2006-11-12T06:55:00.000+01:00

Hoi Bloggers en andere stoere mannen, en dag mooie meiden!

Voor de verandering zijn we nog eens naar een meertje gereden, ditmaal Lake Tekapo. Bij aankomst hebben we wat gezelschapsspellekes gesppeeld en terug lekker gekookt. Eigenlijk is het koken altijd een welverdiend hoogtepunt van de dag, maar dit ter zijde.

De volgende dag nog eens sportief gedaan en een kleine wandeling gemaakt naar de top van Mount John, genaamd naar de allombekende John Terra! We hadden weer fenomenale zichten over het meer en de Zuidelijke Alpen. Plots, uit het niets, opeens en geheel onverwacht kwam er een heel lief, klein hondje naar ons toegehuppeld, genaamd Sam (waarschijnlijk genaamd naar de nog meer allombekende Sam Gooris). Steven was weer zot van het beestje, bewijs levert deze foto.

Na de intensieve wandeling van 3 uur, kwamen we terug in onze hostel aan, waar we een lekkere maaltijd kookten. Nadien genoten we van de goddelijke zonsondergang, copyright van de pictures Tom en Steven. Indien u deze foto's wenst te gebruiken als bureaublad achtergrond, dan zal het u kluiten kosten...

De volgende dag zijn we vertrokken naar Christchurch en om deze avonturen te lezen, moet je eventjes naar boven scrollen.

Onverwachte wending: Mount Cook

2006-11-06T06:13:00.000+01:00

Na Oamaru wilden we richting Lake Tekapo gaan. Deze hostel was echter op 1 bed na, volledig volgeboekt :s. Hierdoor moesten we onze plannen wijzigen en richting Mount Cook Village rijden. Het is niet dat we deze hoogste berg in Australazie niet wilden zien, maar de weersvoorspelling was dusdanig slecht dat we er toch niets aan gingen hebben. Met de moed der wanhoop toch maar vertrokken en zie, de weergoden waren ons weer goed gezind. Eenmaal aangekomen hadden we reeds een aantal prachtige uitzichten op de vallei en de bergen achter de kiezen. We besloten dan ook meteen een wandeling te maken naar onze 3de Nieuw-Zeelandse gletsjer (met zijn 29km de langste): de Tasman Glacier. Door zijn vlakke basis (dus lage ligging) en het opwarmende klimaat zijn alle rotsen naar het oppervlak gekomen. Hierdoor is hij eerder grijs dan wit/blauw. Niettemin zorgt het fenomenale panorama in combinatie met het voorliggende gletsjermeer voor prachtige foto's.

De volgende dag was het aan het miezeren en zijn we naar de Hookervalley getrokken. Een wandeling van zo'n 2u langs gletsjermeren en rivieren. Eindstation: het Hookermeer van de hookergletsjer.

East Coast

2006-11-06T05:28:00.000+01:00

Na ons zwaar nachtje stappen, besloten we geen te lange rit af te leggen. Bestemming: Oamaru aan de oostkust. Veel spectaculairs is daar niet te zien maar de weg ernaartoe krijgt opnieuw de naam 'scenic', dus een paar tussenstops. Eerst en vooral Shag Point cfr Austin Powers (wanna shag now or shag later?). We stopten niet alleen voor de naam, maar ook voor de zeehonden en pinguins (in de verte). We zagen 1 zeehond van dichtbij, maar we vrezen dat hij reeds met zijn middagdutje bezig was want poseren zat er niet echt in.

Dan maar doorrijden naar onze volgende stopplaats: de Moeraki Boulders. Deze rotsen hebben een perfecte ronde vorm en lijken op het zandstrand gedropt door aliens (even groot mysterie als de graancirkels)?! Niettemin is het een zeer schone plaats om wat foto's te nemen. Ondanks onze korte nachtrust waren we in ne goeie bui :p!

's Avonds namen we onze intrek in de Red Kettle hostel in Oamaru, waar we iets vroeger dan normaal onder de wol kropen.

Dunedin

2006-11-05T07:39:00.000+01:00

Na een heerlijke nachtrust hebben we de natte westkust verlaten richting de oostkust van het zuidereiland. Eerste stop is Dunedin, oftewel Edinburgh int Keltisch, een levendige studentenstad. Ideaal om nog es goe weg te gaan, want dat was al weer een tijdje geleden. We trokken naar de Craig, een gezellige Irish Pub in het centrum, waar een gitarist live aant spelen was en bijgevolg hing er een prima sfeertje.

Omdat de pintjes van de vorige dag zo goed gesmaakt hadden besloten Tom en Bert om de brouwerij van ons favoriete gerstenat "Speight's" te gaan bezoeken. We kregen een leuke rondleiding, met uiteraard een uitgebreide proefsessie incluis. De andere mensen in de groep moesten natuurlijk vree kijken dat we uit Belgium 'the beer country' kwamen en konden hun oren niet geloven toen we zeiden dat we beer van 13 graden hadden. Hier is het zwaarste bier 5 procent!

In de namiddag zijn we naar het Otago Peninsula gereden, een grote landtong waar er pinguins, zeehonden en albatrossen zitten. Helaas pindakaas hebben we er gene gezien :s. Dan maar richting Baldwin street, de steilste straat ter wereld (ruim 19% en in Guiness book of records). Hiervan wisten we zeker dat het er zou zijn :p.

Daarna boodschappen gedaan en wederom heerlijk gekookt. We eten hier veel te gezond: elke maaltijd vele zichtbare groentjes! Na het diner terug naar de Craig waar het weer super de max was! Eerst de rugby bekeken en daarna gaf een gitarist terug het beste van zichzelf. Het duurde niet lang of we waren alweer omgeven door de plaatselijke schonen (zoals gewoonlijk haha)! Ze geven hier trouwens altijd een hand als ze goeiendag zeggen (zelf meisjes geven een hand aan mekaar) en wij vonden dat het geen zicht was dus hebben we ze dat dan ook snel afgeleerd :-) Kortom, twas weer de moeite! Cheers!

The Milford Track, the finest walk in the world...

2006-11-03T08:10:00.000+01:00

Dag 1: Glade Wharf - Clinton Hut, 5 km, 1 u

Zij die zullen sterven, groeten u!

Klaar voor de tocht verzamelden we om 13u aan het hoofdkwartier van de DOC, waar we samen met 30 andere wandelaars ons oppepten voor 4 dagen afzien... Voor we aan de effectieve wandeling konden beginnen moesten we met de boot Lake Te Anau oversteken, waarna we aan het meest noordelijke puntje van het meer 'Glade Wharf' aan land gingen. Het lake was al een mooi opwarmertje voor wat we de komende dagen nog te zien gingen krijgen, zeker omdat de weergoden ons goed gezind waren.

Niet alleen de weergoden waren goed gezind want naast een backpack van zo'n 15kg (merendeels pasta en andere vettigheid) hadden we ook ons goed humeur bij. Getuige hiervan de foto's. De belgen waren direct alweer gekend bij de andere trampers.

De eerste dag was een piece of cake, enkel 5 km tot de eerste hut. De track was vrij vlak en helemaal niet lastig. We hebben dat varkentje dan ook in een uur gewassen, een halfuur sneller dan aangegeven op het bordje: moraal nog wat hoger! We passeerden eerst langs de grootste 'swingbridge' van de tocht: gene kak om daarover te lopen, want eenmaal verschillende wandelaars over de brug lopen is het stappen alsof je 10 pinten ophebt. Daarna wandelden we via de 'beech forests', langs de kristalheldere en turkoois ogende Clinton River tot aan de Clinton Hut. Eenmaal in de hut aangekomen, zochten we ons plaatsje in 1 van de 2 bunks (deze met het minste sandflies) en probeerden we ons avondmaal voor te bereiden. Op het menu stond: spirelli's met kaassaus en espe, een overschotje van ons middagmaal. Na het avondmaal volgde dan een voorzichtige kennismaking met de overige trampers. Er was weer volk van alle pluimage: 2 hollanders, een bende Kiwi's, wat Britten, Australiers, een Tjechisch koppel en dan de obligate irritante Aziaat. Meteen kreeg deze aso (associalen voor de oudere lezers) de bijnaam de riestkakkere of voor de niet-boeren onder de lezers de rijstschijter. Maar goed, aan alle mooie liedjes komt een eind, het reizen had ons moe gemaakt dus kropen we maar vroeg in onze gehuurde (warme) slaapzak.

Dag 2: Clinton Hut - Mintaro Hut, 16.5 km, 6 u

Zoals bert het zegt 'de ochtendstrond heeft goud in de kont', begonnen we de dag onder een stralende hemel. Het zou onze eerste test worden. Nooit eerder zouden we zolang gewandeld hebben en nooit eerder zouden we met een zware rugzak gewandeld hebben. Reden genoeg om ons goed humeur er maar bij te houden en we konden alles aan. Bert ging zelfs een of andere boom te lijf.

Het eerste uur bleven we nog langs de Clinton River, hetgeen ons nog steeds prachtige uitzichten opleverde. De eerste horde die we moesten nemen was Arthur Valley, een vrij smalle kloof waar een geregeld overstromingen zijn, maar wij hadden geluk en alle paadjes waren mooi beloopbaar. Het was wat te vergelijken met de Grand Canyon, maar dan 10 keer kleiner. Om deze horde te nemen hadden we ook nog maar wat compagnie opgescharreld onder de naam van Rob (UK) en Chad(USA). Ons Engels ging er dus weer wat op vooruit! De 2 mooiste plekjes in de vallei waren wederom 2 meertjes: Hidden lake en Prairie Lake. Na een uurtje in de Arthur Valley kregen we ook het eerste zicht van Mackinnon Pass (1057m), waar we op dag 3 over moesten. Het laatste anderhalf uur klommen we geleidelijk aan van 200m tot ongeveer 600m. Het was een serieus lastig stukje en Tom begon wat last van de knie te krijgen (oude blessure vanop de Glacier), naar dankzij een wandelstok en de peptalk van Bert en Steven heeft ie het netjes gehaald. De Mintaro Hut was al gezelliger dan de Clinton en samen met Chad en Rob en 4 Nieuw-Zeelandse studenten hebben we lekker de avond gepasseerd met spelletjes Presidenten en nog even genoten van de prachtige maan.

Dag 3: Mintaro Hut - Dumpling Hut, 14km, 7.5 u

Bij het begin van dag 3 werden we gewekt door het gekrijs van de allesetende kea's. Bovendien was Tom een vat vol twijfels. Hij moest nog 35 km zien te overleven met een knie die bergop pijn deed. En wat kregen we vandaag voorgeschoteld? Juist ja, ne ferme bergop naar ruim 1100m. Tijd dus om te EHBO boven te halen en met 2 dafalgans en wat flexiumgel de tocht aan te vatten. Het ging wonderwel en in een mum van tijd werden de vele zigzags afgehaspeld. Hierbij werden de vele mooie uitzichten over de Arthur Valley niet vergeten. Het stralende weer zorgde dan ook weer voor goed humeur en prachtige foto's.

Eens boven hadden we dan ook fenomenale zichten over de valleien langs beide zijden van de Pass, over Mount Balloon en het monument ter ere van Quintin Mackinnon. We hadden lunch in de Pass hut (5de hut in 40 jaar, de vorige steeds weggeblazen) en deden een kakje in het toilet met het beste uitzicht over de vallei.

Daarna onze kuiten insmeren voor een niet te onderschatten afdaling tot op 200m over rotserige en steile padjes. Wederom kregen we tal van watervallen te zien, waaronder de 580m hoge Sutherland falls.

Eens beneden kwam de romantische ziel in Tom weer boven. Hij was duidelijk over de ergste kniepijn heen.

Na een tocht van 7u30 besloten we dan ook nog een duik te nemen in de ijskoude rivier aan de hut alvorens iets later dan normaal onder de wol te kruipen.

Dag 4: Dumpling Hut - Sandfly Point, 18 km, 5 u

De laatste dag bleek al snel een rush naar Sandfly point te worden. De 18km moesten overbrugd worden in 5.5 u. Niet simpel, zeker gezien we met 2 kreupelen(Tom en Chad, chad had zijn enkel verzwikt) op pad waren. Het eerste uur werden 3 mijl afgelegd, waarna we in het 2de uur bij de Mckay falls een eerste nieuwe waterval te bezichtigen kregen. Daarna gingen we verder door het oerwoud, al luisterend naar de vogeltjes op weg naar onze lunchplaats: Giant Gate Falls, de laatste grote watervallen van de Track. Hierna was het in sneltreinvaart naar Sandfly point om mooi op tijd aan te komen voor de boot. Hier nam Tom dan ook afscheid van zijn beste vriend van de laatste 3 dagen: zijn derde been.

De ideale afsluiter van deze trip was dan ook een boottrip van 20 minuten, in het bijzijn van Mitre Peak, Bottle Nose dolfijnen en

een flesjes champagne!

Zij die overleefden, groeten u opnieuw!

We survived the Milford Track!

2006-11-02T09:12:00.000+01:00

Jawel, we hebben het gehaald! 4 Dagen afzien maar het was elke seconde waard: het weer was prachtig (over de 4 dagen heeft het slechts 2 uur geregend) en de uitzichten fenomenaal. Helaas zijn we nu veel te moe om uitgebreid verslag te doen, maar morgen komt dit in orde!

Cheers,
de boys

Preparing for the Milford Track

2006-10-29T09:35:00.000+01:00

Jawel, morgen is het zover, dan beginnen we aan onze 4-daagse trektocht langs de fjorden. We hebben al kilo's eten ingeslagen en we zijn goed getraind dus dit kan niet meer stuk. Enige spelbreker kan natuurlijk weer het weer zijn, op dit moment is het terug barslecht en is het aan het sneeuwen vanaf 600m! Maarrrrrr... verbetering is op komst: een hoge drukgebied komt onze kant uit! Hopelijk heeft de plaatselijke Frank Deboosere es gelijk en wordt het prachtig weer... Voor de moederkes en andere ongeruste wezens: niet met ons inzitten, we trekken ons plan en zorgen goed voor elkaar!

Vanaf nu is het dus radiostilte voor 4 dagen... Tot donderdag!

Milford Sound

2006-10-27T04:54:00.000+02:00

Naast de Doubtful Sound (zie vorige post) heb je in Nieuw-Zeeland tal van andere 'Sounds' of fjorden. De meest bekende is de Milford Sound, ze dankt deze faam omdat ze eigenlijk de enige 'toegankelijke' sound is in heel fiordland. Toegankelijk tussen aanhalingstekens want de toegangsweg, de Milford Road' is een helse onderneming. De ene brug met 1 rijstrook na de andere, smalle passages en haarspeldbochten maken het zeer lastig om dit 120 km lang stuk te overbruggen, maar om effectief aan de sound te komen, moesten we nog door de Homer Tunnel. Deze tunnel is precies 1207m lang, helt af met maar liefst 10% en is genaamd naar Harry Homer (en niet naar Homer Simpson haha) die begonnen is met de bouw ervan. Dit klinkt allemaal zeer spectaculair, maar als je nog eens de steile wanden van de kloof waarlangs de regen in ontelbare watervallen langs weerszijden van de weg naar beneden stroomt erbij denkt, dan mogen we toch wel besluiten dat dit de meest indrukwekkende baan is die we tot nu toe al gereden hebben. In dit stuk van NZ valt er per jaar 7000 mm neerslag. Dit is ongeveer 7 keer meer neerslag dan in Belgie, maw als het hier regent, is het met bakken tegelijk. Vandaag niks anders en toen we het begin van de Milford Sound bereikten, bleek alle moeite voor niks want we zagen geen steek dedju! Dan maar teruggekeerd met de hoop beter weer te hebben volgende week, want dit is de finish van onze 4-daagse...
De volgende ietwat beter weer gedaan en een stukje gecruised langs de Southern Scenic Route. Plots zagen we een hoop gasten hun lammetjes prepareren. Wij natuurlijk stoppen voor foto's en een klapke!

Effe gek doen...

2006-10-27T04:37:00.000+02:00

Volgende halte op de route is Te Anau. We kwamen op een prachtige dag aan in dit idyllisch dorpje aan de rand van wederom een schitterend meer. We installeerden ons in de plaatselijke jeugdherberg en gingen op verkenning. We zijn eerst weest checken bij het Department of Conservation of onze boeking voor de Milford Track nog steeds in orde was. De vriendelijke juffrouw achter de toog bevestigde de reservatie, dus kunnen we maandagmiddag aan ons 4-daags survival avontuur beginnen!

Op de terugweg zagen we een watervliegtuigje staan, met een plakaatje ervoor dat er nog 3 plaatsjes vrij waren voor de volgende vlucht. Het was ons eigenlijk toch te duur, maar we trokken onze stoute schoenen aan en gingen informeren voor 'last minute discounts'. Het arme schaap achter den des was waarschijnlijk zwaar onder de indruk door ons -binken als we zijn- en gaf ons maar liefst meer dan 30% korting! Een kwartier later hingen we al in de lucht, samen met de piloot en nog 2 andere mensen (die hoogstwaarschijnlijk geen korting hadden gekregen) voor een 45 minuten durende vlucht over Fiordland, het mooiste en meest ongerepte stuk natuur in Nieuw-Zeeland. Er was geen wolkje te bespeuren en bijgevolg niks anders dan fe-no-me-na-le vergezichten. We vlogen over de grootste fjord van NZ, de Doubtful Sound, en passeerden onderweg valleitjes zoals Refridgerator Valley, bergtoppen van tegen de 2000 m (Coronation Peak) tot we aan de zeemonding van de fjord kwamen. We hadden beter een bavetje meegebracht want we hebben toch wel teen en tander afgekwijld, dit pleziervluchtje was ongelofelijk de moeite waard en tot nu toe 1 van de absolute hoogtepunten!

Oproep

2006-10-24T09:57:00.000+02:00

Een specialleke voor onze 30ste post. We weten dat veel mensen onze site volgen. Maar als echte getallenfreaks zijn we geinteresseerd in het juiste aantal :p. Daarom doen we een oproep aan al onze lezers om eens ne zotte comment te plaatsen. Dat doe je dus door onder deze post op ...comments te klikken en dan (naargelang je je wil registreren of niet) op username of other te klikken en je commentje te plaatsen (wa ne uitleg mo tis echt simpel :p). Iedereen die reageert wordt door bert ne pint betaald :D.

Cu

Wanaka + Queenstown

2006-10-22T10:52:00.000+02:00

Na ons verblijf in Fox Glacier hebben we een lange trip gemaakt richting het pittoreske stadje Wanaka. Dit stadje is gelegen aan een meer, met op de achtergrond enkele hele mooie bergen. De weg naar dit gezellige stadje was ook al niet mis. Kronkelende wegen langs de bergen (waaronder Mount Cook) en grote meren (Lake Wanaka en Lake Hawea), het is een keer iets anders dan de E17 of de E40 richting kust!

In Wanaka hebben we een kleine wandeling gemaakt en in de namiddag hebben we nog eens het kind uitgehangen ! We zijn naar PuzzleWorld geweest, een soort van illusie-museum in combinatie met een groot labyrint. We zijn ongeveer 40 minuten verloren gelopen om erna eens goed te gaan sch**ten. In het museum werd er immens gespeeld met optisch bedrog zoals deze foto's laten blijken.

Vandaag zijn we vertrokken richting Queenstown, of the place to be voor extreme sports. Bert en Steven hebben de jetboat genomen waarbij de boot 360 graden kan draaien en waarbij het de bedoeling is om zo dicht mogelijk langs de oever te varen. Om jullie al enig idee te geven, zijn er foto's te vinden op www.kjet.co.nz In de namiddag hebben we luilekker in het zonnetje gezeten om nog wat bruiner te worden.

Fox Glacier

2006-10-20T21:10:00.000+02:00

Gegroet,

Hier zijn we weer! De voorbije dagen zaten we in het gletsjer gebied en was er nauwelijk internettoegang en nog minder ontvangst op de gsm, kortom volledig in het hol van pluto. Na Franz Josef zijn we 30 km verder gereden naar Fox, waar de 'Fox Glacier' ligt (waar vinden ze die namen toch uit). Heel dit dorpje draait net als Franz op de toeristen: helicoptervluchten, ijsklimming, gletsjerwandelingen,... Om maar een klein voorbeeldje te geven, de nafte kost hier 162.9 dollar, terwijl het in Nelson nog 143.9 was! (euro = delen door 2)

Wij kozen voor de 'Nimble Fox', een gletsjerwandeling van een hele dag. Het weer viel wel weer extreem tegen, maar we (= wij en onze franse vrienden) lieten ons niet kennen. Eerst moesten we anderhalf uur wandelen om de gletsjer vanaf de zijkant te kunnen bereiken. aan de rand van de gletsjer moest iedereen zijn 'crampons' aandoen. Dit zijn een soort ijzeren pinnen die je aan de schoen bevestigt om betere grip op het ijs te krijgen. Daarna gingen we met heel de groep (12 man/vrouw) de gletsjer op. De gidsen kapten telkens mooie trapjes uit met hun pikhowelen, maar eigenlijk was da nie nodig natuurlijk :-) We zagen prachtig spelonken in het blauwe ijs en schitterende uitzichten over de gletsjerriviertjes in de diepte, weliswaar allemaal in de gietende regen...

Toen we terug kwamen in het base camp waren we beetje ontgoocheld over de dag en gingen we pingelen om wat geld terug te krijgen. We slaagden erin om effe 30 dollar terug te krijgen! Maar ondanks het barslechte weer en de bevroren voeten was deze dag toch uiterst de moeite en zeker geslaagd!

Punakaiki & Franz Josef

2006-10-17T09:54:00.000+02:00

Na Nelson zijn we richting westkust getrokken, met als eerste halte Punakaiki waar de wereldberoemde Pancake Rocks liggen. Deze rotsen zijn door de zee geerodeerd (geen deelteken, want da kennen ze hier niet en staat dus niet op het klavier) en zijn precies op een hoop gestapelde pannekoeken. We sliepen in het Te Nikau Retreat, een pracht van een jeugdherberg te midden de jungle.

Hier hebben we Sebastien en Caroline ontmoet, een zeer sympathiek frans koppel, en samen met hen hebben we de wandeling naar de Pancakes gedaan. Ook Nadia, een Duits meisje, ging met ons mee. We hebben enorm leute gemaakt, en eenmaal terug in de hostel samen gekookt en pintjes gedronken. De volgende morgen vers gebakken muffins gegeten en afgesproken om samen de Fox Glacier te beklimmen nu donderdag.

Na de pannekoekerotsen reden we verder langs de kust naar Franz Josef, een klein maar vree toeristisch dorpje met als top attractie de Franz Josef Gletsjer. Hier maakten we een wandelingetje, ambeteerden de Japanners een beetje door te doen alsof onze camera in het water gevallen was en 's avonds terug een heerlijk diner gekookt met een heerlijk nieuw-zeelands wijntje...

Onderweg ook een vree grappig verkeersbord tegengekomen: wat zou dit kunnen betekenen?

Nelson + Abel Tasman National Park (oftewel het paradijs op aarde)

2006-10-15T09:50:00.000+02:00

Na de ferry-overzicht streken we neer in Nelson. Nelson is vooral gekend voor haar vele wijnen en dit hebben ze te danken aan het mooiste weer van Nieuw-Zeeland. Vandaag niks anders, dus wij naar het strand. Na 2 uurtjes zonnen en zwemmen toch al een behoorlijk mooi kleurtje opgedaan!

Na het wijncentrum van NZ is Nelson eveneens de gateway tot het Abel Tasman National Park. Dit nationale park herbergt de mooiste stranden van Nieuw-Zeeland en is uitermate geschikt om al wandelend/kayakend te verkennen. Wij kozen voor de combinatie van de 2: met de water-taxi vertrokken we vanuit Kaiteriteri richting Awaroa, waar we van de boot gedropt werden in ware 'Landing in Normandie'-stijl. Al wadend door de branding maakten we onze weg naar het beginpunt van onze 2-daagse survivaltocht terug naar Kaiteriteri.

De eerste dag stond een wandeling van 4 uur op het menu langs de verschillende baaien en door het regenwoud langs de kust. By the way, de passages langs de baaien en lagunes zijn er volledig afhankelijk van het tij; bij hoogtij moeten enorme omwegen gelopen worden, dus mochten we niet te lang treuzelen tenzji we lekker nigesloten wilden worden. Vlakbij de eindbestemming Bark Bay hadden we natuurlijk prijs: we kiezen tussen het 'High Tide Path' en het 'Low Tide Path'. Op het eerste gezicht leek het ons redelijk eb te zijn dus kozen we voor de 2e optie. Toen we het pad afdaalden tot op het strand hadden we het uiteraard aan onze rekker: het was meer dan behoorlijk vloed! Via de rotsen aan de zijkant konden we wel droog -op steven na, die onder weg zijn zonnebril achterna moest duiken- het strand bereiken, maar dan moesten we nog een riviertje van zo'n 10 meter breed over. Steven was toch al nat dus hij ging voor, met het water tot aan de knieen lekker door het stroompje wadend tot hij plots tot aan de borst int water stond! In echt rambo stijl, met rugzak, schoenen en camera's boven het hoofd, bereikten we onze eindbestemming en kampplaats 'Bark Bay'. Toen we toekwamen waren we helemaal alleen en hadden we dit paradijselijk strand voor ons alleen!

Na wat zonnen en zwemmen hebben we de tent opgezet, een vuurtje gemaakt en a la Expeditie Robinson een heerlijk maaltje gekookt. Na het eten nog wat gesocialised met 2 Noorderburen, nog es de onovertrefbare sterrenhemel gadegeslagen en dan onder de wol...

Alsof dit nog niet genoeg was, stelden we de wekker in om 6u om de zonsopgang mee te maken. Als echte wildboys hebben we met onze eigen ogen de zon zien opstijgen uit de zee... Onvergetelijk!!!Op dag 2 gingen we kayakken terug naar het beginpunt Kaiteriteri, gids van dienst was Andy McFuckup (zo genoemd door zen collega's om de vrij duidelijke reden :-) Wederom een prachtige dag langs de baaien, maar dan van op zee. Effe goeiedag zeggen aan enkele zeehonden en lunch op een verlaten strandje... Kortom, er weer volledig over...

Afscheid van Wellington en het Noordereiland

2006-10-12T09:53:00.000+02:00

Gisteren hebben we een rustige dag in Wellington beleefd. We zijn naar het museum 'Te papa' geweest, het meest bekende museum waar veel te vinden is over de Mauri's en het ontstaan van Nieuw-Zeeland. Allemaal heel interessant hoor... ware het niet dat we alledrie niet echt zo'n museumliefhebbers zijn... :) Verder die dag hebben we een leuk kabelbaantje genomen die ons een prachtig uitzicht verschafte over windy Wellington.

Kabelbaantje

Om het Noordereiland met glans te kunnen verlaten, hebben we gisteren een stapke weest zetten. Met onze kamergenoten Ty (Canada) en Rob (Engeland) zijn we eerst naar een Irish pub gegaan, waarna we onze reis hebben verder gezet naar 'Wild Wednesday' Coyote. Jammer genoeg was er niet veel te merken van die Coyote en dat wild, maar de woensdag was er wel !

Van links naar rechts: Bert, Rob, Steven, Tom en Ty

Vandaag hebben we dan om 13u onze ferry genomen richting Picton. Van daaruit zijn we naar Nelson gereden, waarbij we het dorpje Rai Valley, broere van Jo Valley, gepasseerd zijn. In Nelson schikken we een aantal dagen te blijven en enkele uitstappen te doen. Welke dat precies allemaal zullen zijn daar, dat houden we nog even geheim... Tot een volgende !

Onze overzetboot

Wellington + Lord of the Rings: The return of two kings

2006-10-10T07:23:00.000+02:00

Gegroet allen !

Gisteren zijn we aangekomen met ons karretje in de hoofdstad van Nieuw-Zeeland: Wellington ! Na een rit van om en bij de 3 uur in de wederom gietende regen, kwamen we toe in een zonnige stad. Onze eerste indruk was impressionant en het werd alleen maar beter toen we de stad echt verkenden: prachtige haven, een business centrum zoals in London, steile straatjes zoals in San Francisco en hier en daar wat kunst en mokkeltjes !

Om onze trip van vandaag uitermate goed voor te bereiden hebben we de derde film van Lord of the rings opnieuw bekeken. We zijn gestart met twee (Bert en Steven) liefhebbers, maar na een half uurtje zat het filmzaaltje vol met Lord of the rings fans ! Om 9u. kwam een busje ons halen om zo'n 9 filmlokaties te bezichten, voornamelijk in Wellington zelf. Omdat we maar met z'n vieren waren (Bert, Steven, een Brit en een Amerikaanse), werd het een gezellige trip en was er voldoende tijd voor fotokes. We hebben zelfs enkele acties nagespeeld :) Op de eerste foto is Bert Frodo en is Steven Sam (of Peppin, maar alleszins een van de paddestoelzoekers). De tweede foto is een afbeelding van het originele shot uit de (eerste) film. Wat niet te zien is op de foto is dat de (wannabe) Frodo gewoon naar de stad kijkt, hoewel in de film lijkt dat het een heel dicht bos is !

De paddestoelzoekers en Frodo de Hobbit

Bert op de voorgrond, starend naar het afkomende gevaarte en Steven is ondertussen lustig paddestoelkes aan het zoeken met zijn Amerikaans vriendinneke Kelly

Andere lokaties waren onder andere Minas Tirith (De laatste stad in Gondor, vnl te zien in de derde film), Helm's Deep, Isengard en Rivendell (het elfendorp). Van de laatstgenoemde lokatie werden de leukste foto's genomen en die willen we niet onthouden. Op de eerste foto is onze gids te zien, Nathan, die een filmrolletje wist te versieren voor de film. Hij wist daardoor heel veel weetjes en vertelde hij tal van anekdotes die niemand anders kan weten. In de film speelde hij een elf en jammer genoeg voor hem hebben de schminksters zijn oren eraan genaaid en daardoor loopt de mens nu zo over straat.

Als leuke verrassing had hij een paar elfenoren mee. De foto's die van ons werden genomen, zijn op de exacte plaats genomen waar Orlando Bloom een fotoshoot had en dat was in Rivendell.

Voor de fans van Tom: Tom is gans de dag in Wellington gebleven en heeft wat op internet gezeten en heeft kennisgemaakt met onze kamergenoten, meer nieuwswaarde is er niet, sorry...

Glow worms

2006-10-10T01:18:00.000+02:00

Geen Tongariro Crossing, dus richting Palmerston North. Via Sofie en Marlon waren we in contact gekomen met Claire Paterson. Zij heeft ons het adres van haar ouders gegeven en daar werden we dan ook met open armen ontvangen door Mary en Tony. Na een eerste kennismaking trokken we met Tony de winderige heuvels in om de talrijke windmolens te gaan bekijken. En kolfje naar de hand van Tom natuurlijk die dan ook gretig foto's trok. De windmolens draaien zo'n 95% van de tijd, dus kunnen ze zeker als alternatief voor kerncentrales dienen. Daar kunnen ze in Belgie nog iets van leren.
Na een fabelachtig diner met gebraad en wijn, trokken we er dan opnieuw op uit met Tony. Deze keer naar een plaats waar gloeiwormen te zien zijn. Onderweg stopten we ook nog bij reuzebomen te vergelijken met de kauri's, maar de gloeiwormen waren toch het hoogtepunt van de avond. De tocht was niet altijd even gemakkelijk, maar eens je tussen al die lichtjes staat en dan nog onder een heldere sterrenhemel: fabelachtig. Echt super om de avond zo te besluiten.

thx Mary and Tony!

Lord of the Rings 4: The Fellowship of the 3 Fellows

2006-10-07T10:26:00.000+02:00

Gegroet medehobbits!

Vandaag gingen we Frodo, Sam en Smeagol achterna: de opdracht van vandaag was het vernietigen van de snode ring in het vuur van Mount Doom. In onze wereld heet Mt Doom Mt Ruapehu en ligt in het Tongariro National Park. We wouden de Tongariro Crossing doen, de meest befaamde wandeling van de streek, maar wegens ijskoude winden moesten we tevreden zijn met een alternatief parcours. Onze tocht naar de Tama Lakes nam toch een goeie 4 uur in beslag en hield toch enkele pittige klimmetjes in, maar we werden keer op keer beloond met fabelachtige uitzichten.

Thermal Wonderland

2006-10-07T10:08:00.000+02:00

Vandaag verlegden we van Rotorua naar Taupo, met onderweg een tussenstop in het thermische wonderland. Door de vulkanische activiteit in de regio ontstond een gordel van kraters, zwavelafzettingen, modderpoelen en dergelijke. Liefhebbers van geologie, zoals we zijn, konden we dit niet aan onze neus laten voorbijgaan. En terecht zo bleek! Zoals u infra kan waarnemen op de afbeeldingen zijn deze aardverschijnselen stuk voor stuk pareltjes.

Champagne pool

The Devil's bath

Mudpool

Lady Knox Geiser

Na dit geologisch intermezzo kwamen we aan in Taupo, een pittoresk dorpje gelegen aan het grootste meer van Nieuw-Zeeland, i.e. Lake Taupo. Ginds hebben we de plaatselijke watervallen, de Huka Falls (eveneens NZ's grootste en wildste) mogen aanschouwen.

Daarna ging het gestaag richting de Waikarei Geothermal Valley, alwaar men elektriciteit wint uit de thermische activiteit in de bodem. Na al dit fraais hadden we behoefte aan ontspanning, met de nodige poeha kuierden we door het gekruist patroon van straten van het dorpje, wat men hier in de volksmond ook 'het centrum' noemt. Als echte patriotische kiwi's schaften we een outfit van de All Blacks (het nationale rugbyteam) aan. Go All Blacks!

Kiwi Encounter

2006-10-07T09:52:00.000+02:00

Wegens de zeer lage temperatuur en koude wind werden we gedwongen onze mountainbikeplannen op te bergen en een alternatief te zoeken. Op aanraden van Gerard, de man van de (funky green voyager) hostel, gingen we naar de Kiwi Encounter, een verzorg- en kweekcentrum voor de Kiwi vogeltjes. Deze extreem koddige beestjes worden constant in de gaten gehouden en door de goede zorgen van het personeel stijgt hun overlevingskansen van 5% naar 70%. Gids van dienst was Dion, een extreem sympathieke kerel die ons met volle overgave onderdompelde in de Kiwiwereld. Hij wou graag een fotootje met ons en wij konden dit hem natuurlijk niet weigeren na zo'n leuke middag, ziehier het resultaat.

Na de Kiwi's hebben we nog de was gedaan en gekookt. Na het eten zijn we naar de Polynesian Spa gegaan, een relaxcomplex met verschillende thermische baden gaande van 38 tot 42 graden. Professionele chillers als wij zijn, hebben we er met volle teugen van genoten!

Mt Maunganui+Rotorua

2006-10-04T23:49:00.000+02:00

Na regen komt hopelijk zonneschijn. En dat leek ook even toen we dinsdagmorgen opstonden in Whitiangi. Onder een stralend zonnetje vertrokken we richting Mt. Maunganui om daar na een rit van 2u in te checken in de BBH hostel Pacific Coast Backpackers lodge. Ondertussen was het weer ook al weer ferm verminderd, zodat de regen weer roet in het eten leek te gooien. Niets was minder waar, want we wilden 'den plaatselijken berg' beklimmen. Zo geschiedde dus ook. De uitzichten waren ondanks de vele wolken nog steeds schitterend. Zeker de stranden met de kleine zwarte puntjes, aka surfers. Na de afdaling besloten we dan ook, met een ijsje in de hand, de stranden even te gaan bezichtigen om het surfen visueel onder de knie te krijgen :p. Voor de rest was er in Mount Maunganui niets te beleven, zodat het in de hostel nog een filmavondje werd.
De volgende morgen werden we opnieuw gewekt door een stralend zonnetje. Het startsein om onze tocht verder te zetten richting Rotorua, aka Sulphur city, in de belgische volksmond ook RotEIrua genoemd wegens zijn befaamde geur. Wat eigenlijk een hoogtepunt moest worden in deze reis, is voor ons drieen toch niet zo spectaculair geleken. Behalve wat opborrelende mudpools en veel te dure toeristische attracties is hier niet veel te zien. Vandaag is onze mountainbiketrip ook weggevallen wegen een strakke en koude zuiderwind. We zullen deze middag dan maar kiwidiertjes gaan bekijken, hetgeen zeker de moeite waard zal zijn. Vanavond volgt dan een relaxmoment in de hete baden waarvoor Rotorua ook bekend is. Morgen vertrekken we alweer richting Taupo om onderweg ook nog even te stoppen bij een geiser. That's all for now folks. Bring on the comments :p

Whitianga

2006-10-04T06:27:00.000+02:00

Zondagmorgen zijn we vertrokken richting Whitianga op het Coromandel Peninsula, zo'n 250 km ten oosten van Auckland. Het heeft de hele dag ver-schrik-ke-lijk gegoten, met als resultaat een gemiddelde van zowat 60 km per uur. In de vooravond zijn we goed en wel toegekomen in het 'On the beach backpackers lodge', een gezellige hostel dat enkel door de weg van het strand gescheiden wordt. Helaas geen zwemweer want nog steeds gieten dat het geen naam heeft... Er had op die ene dag 100 mm geregend! Om even de vergelijking te maken: in heel de maand augustus had het in Belgie in totaal 'amper'250 mm geregend...
Dan maar lekker naar de supermarkt geweest, fajita's gekookt en een gezellig avondje in de lounge van de hostel doorgebracht samen met Steffi uit Olm (Deutschland uber alles!)

Coromadel is gekend voor haar exotische stranden en prachige zonsopgangen. Helaas was het voor de stranden te slecht weer en voor de zonsopgang veel te vroeg :-) Om toch maar niet heel de dag binnen te zitten, hebben we een tripje gemaakt naar Hot Water Beach. Als je op strand bij eb een put graaft in het zand, dan komt het warme water spontaan naar boven borrelen en heb je je eigen jacuzzi! Wederom tegen ons tanden want... het was vloed. Dan maar doorgereden naar Cathedral Cove, een grote boog in de rotsen. Door beetje foto's genomen en terug gekeerd naar de hostel voor terug een avondje chillen. Steven had zich ondertussen aan een puzzel gewaagd...

Back in Auckland

2006-10-04T05:53:00.000+02:00

Na het tripje naar de Bay of Island moesten we zowiezo terug in Auckalnd passeren en mochten we terug bij Marlon en Sofie logeren. De vrijdagnamiddag zijn we er toegekomen en zijn Steven en Bert weest tennissen met Tom (landgenoot die ons is komen halen aan de luchthaven). 's Avonds heeft Marlon dan wederom fantastisch lekker gekookt en zijn we vroeg in ons nest gekropen (niet dat dit anders is dan de andere dagen).

De volgende dag stonden we alweer vroeg paraat om te gaan mountainbiken. Het was heerlijk weer en een fantastisch parcours in de heuvels rondom Muriwai Beach, waar we achteraf een heerlijk zwemtje zijn gaan doen. Muriwai staat bekend om zen surfstrand en dus voor de grote golven, en het was de moeite zenne, wat een surfparadijs! Een korte verfrissing was voor ons al voldoende want er wachtte ons meteen erna een BBQ. Met zen allen zijn we naar Long Beach gegaan waar we in het park een BBQ'tje aangeslagen hebben... We're starting to like the down under life! Chillen, sporten, bbq'tje,... wat moet da nog meer zijn :-)

's Avonds was het een feestje van Marlon zijn atleten (hij traint het nieuw-zeelandse sprintersteam), hij en Bert konden het natuurlijk niet laten om mee te doen met hun drankspelletjes, ze gaven sjette wi!

Daarna naar Auckland City getrokken naar 'The Met', de plaatselijke Coulissen laat ons zeggen. Een superhippe club met verschrikkelijk schoon volk, bij momenten zelf gekleed met enkel een t-shirt en een riem... Zoiets komt je in Belgie niet tegen!

Back in Auckland + Whitianga + Mt. Maunganui

2006-10-03T10:43:00.000+02:00

We hebben het de voorbije dagen enorm druk gehad en ook hebben we niet altijd de kans gehad om op internet te geraken, maar binnenkort volgt er een nieuwe update en foto's!

Northland en The Bay of Islands

2006-09-29T22:33:00.000+02:00

Vandaag vroeg uit de veren want om 7u50 kwam de bus ons halen om een tripje te maken naar Cape Reinga, het meest noordelijke (toegankelijk) puntje van Nieuw Zeeland. Eerst reden we door ons dorpje Kerikeri waar de buschauffer nog wat meer uitleg gaf over wat we op de weg passeerden. De eerste stop was het Puketi Kauri Forest. De Kauri is een hele grote boom die verschrikkelijk oud kan worden. Het is hier traditie om die boom te knuffelen wat wij natuurlijk ook gedaan hebben. Tom was net ietsje te enthousiast en vloog op de boom alsof ie hem/haar al eeuwen nie meer gezien had met als resultaat zonnebril kapot haha!

Daarna verder noordelijk gereden en anderhalf uur later stonden we op Cape Reinga. Op dit punt komen de Stille Oceaan en Tasman Sea samen, want meestal superhoge golven oplevert, maat bij ons wast maar beetje zwak. Anderzijds hadden we wel een aangenaam zonneke waardoor we heel mooie foto's konden maken. De uitzichten werkelijk prachtig!

Via de Te Paki Sandstream, een rivier door de duinen, kwamen we bij de Te Paki Sanddunes. Met een bodyboard plankje dan maar naar boven gewandeld en met duizelingwekkende snelheid naar beneden te sjezen!

Dan volgde Ninety Mile Beach, een prachtig stuk strand die erkend is als Highway waar iedereen lekker aan 100 km/u over raast. Zeer leuk, maar niet altijd zonder risico's, zeker als je de trip doet met je eigen auto'tje. Eens je vast komt te zitten op het strand, zie je je auto onderlopen, want het is te ver afgelegen voor hulp. Je op de hogere duin zetten en kijken naar het spektakel is de boodschap, helaas, als het je eigen auto is, zal het iets minder prettig zijn om kijken :)

Tegen 18u waren we -compleet uitgeput- terug aan de hostel. Nog naar de supermarkt geweest en lekker gekookt, en daarna onder de wol...

De dag erna (donderdag) hebben we het 2e deel van de trip gedaan: een boottocht in the Bay of Islands. In the Bay of Islands liggen zowat 70 kleine en grote eilandjes waar er nu en dan prachtige buitenverblijfjes liggen met prachtige (prive)strandjes...

Na een half uurtje zagen we dan hetgeen waarvoor we de tocht deden: dolfijnen!!! Het was een troep/kudde/bende/school (?) van een stuk of 10 en kwamen zeer dicht bij de boot. Toen de boot snelheid maakte zwommen ze mooi mee langs de boot, echt prachtig!
On this trip we met this lovely Australian couple Trish and Geoff/Jeff? (please advise). They were really friendly and they invited us to stay with them in Melbourne. They have two sons about our age who will show us around. Many thanks in advance !

In het werekeren afgestapt in het haventje van Russell, de allereerste hoofdstad van Nieuw Zeeland. We hebben er Fish 'n Chips gegeten (kip voor Bert en Tom) en beetje gezwommen.
Ondanks dat de lente nog maar net begonnen is in Nieuw Zeeland is het hier al lekker bakken in de zon op het strand. Het water is nog tamelijk frisjes, maar beren zoals we zijn, trekken we ons daar voorlopig weinig van aan !

keri keri were

2006-09-26T09:43:00.000+02:00

Dag menskes,

Na een paar dagen Auckland zijn we met onze voiture richting noorden getrokken. Een vermoeiende trip van 240 km brachten ons in het stadje keri keri. Steven en vooral Bert waren de chauffeurs van dienst. Onderweg zijn we nog gestopt in Langs Beach. Believe it or not, maar zo`n stranden heb je gewoon niet in ons landje hoor. Bovendien hadden we het op deze zonnige dag bijna voor ons alleen. Ondertussen had Bert ook al kennis gemaakt met de beruchte sandflies. Gelukkig viel de `krab`schade mee.

the 3 boys @ Langs Beach

Eens in Keri Keri bleken we met ons gat in de boter gevallen. Wederom vriendelijk mensen en een schone hostel. Meer moet dat niet zijn e. Bert en ik(Tom) hebben dan ook een eerste wasje gedaan, terwijl Steven de overtollige jetlagsymptomen uit zijn lijf aan het slapen was. Uiteindelijk zat iedereen om 20u30(!) in bed :s. Niet getreurd, vandaag was een prachtige dag! Na een stevig ontbijt en wat shoppen in de plaatselijke supermarkt besloten we een eerst wandeling te maken. We hebben het ons niet beklaagd. Eerst kennisgemaakt met de prachtige natuur, nadien een wandeling naar de plaatselijke watervallen die 27m (!) hoog zijn. Bert en ik hebben het dan ook nog op een zwempartijtjes gewaagd in het koude water. Na een heuvelachtige tocht van zo`n 4.5u waren we echt onder de indruk van Nieuw-Zeeland en dit is nog maar het begin. Morgen wacht ons een trip naar het uiterste noorden, overmorgen een zeetochtje naar de bay of islands om hopelijk wat dolfijnen te spotten.

YHA Hostel in Kerikeri

Swimming in the Rainbow Falls

Tramping in the woods

Zo dat was het voor nu. Een ietwat drogere post van een andere auteur :p, maar tis dan ook avond e. Aarzel niet om eens wat comments te zetten e!!!

Auckland City

2006-09-24T21:02:00.000+02:00

Na een fantastische nachtrust uitgeslapen opgestaan, ontbijtje genomen en dan richting Auckland. Na veel wikken en wegen en overleg met de locals hadden we besloten om een autootje te kopen. Wij dus naar het Ellerslie Race Course Car Fair en na een half uurtje rondkijken onze goesting gevonden: een mazda 626 stationwagen van het jaar '96!

Natuurlijk hebben we de verkoper aan een spervuur van vragen onderworpen omtrent zijne voiture, zijn reden waarom hij de auto verkoopt en een technische inspectie van de wagen. De man trekt voor enkele maanden naar Australië en als ie terugkomt en wij zijn er nog, dan koopt ie hem terug voor dezelfde prijs! Dan de auto gedropt -eerste maal links rijden is niet evident!- aan de bushalte en dan met de bus naart stad. Daar wat gewandeld door de hoofdstrat 'Queen Street' en de Skytower bezocht. De Skytower is het hoogste gebouw van het zuidelijk halfrond en een architectonisch wonder!

We zijn tot op het main observation & sky deck geweest (192 m) waar je een prachtig uitzicht hebt over de ganse stad en de omliggende eilanden. Er passeerden ook geregeld zotten die de 'sky jump' deden, een soort vrije val vanop 192 meter. Je zou voor minder in je broek doen! Hierna naar de supermarkt en terug naar Marlon en Sofie waar we overheerlijke spaghetti hebben gemaakt. Om 21u in bed en voorlopig valt de jetlag valt tot nu toe goed mee... Slaapwel

Contactnummer

2006-09-24T08:38:00.000+02:00

Vanaf nu kan je ons bereiken op het nummer: +64 210 568 977. Stuur ons gerust een sms'je! (0,30 euro)

Eerste post van op Nieuw Zeelandse bodem

2006-09-23T04:13:00.000+02:00

Waarde landgenoten !

Onze trip van in totaal 37 uren zit erop, waarvan 23 uren vliegen, 4 uren wachten tussen de twee vluchten en 10 uren die we cadeau gekregen hebben door de stand van de zon. Onze trip begon op donderdag 21 september om 13u.03 in Brugge waar we de trein hebben genomen richting Schiphol, Amsterdam.

Het eerste deel van de vliegreis deden we met KLM en ging van Amsterdam naar Singapore. Effe lekker 12 uur vliegen in leuke Boeing 747 Jumbojet!

We hadden onze plaatsen helemaal achteraan gekozen om wat meer ruimte te hebben, wat op zo'n lange vlucht wel veel scheelt. De sfeer zat er natuurlijk al goed in en ons entertaingehalte werd al meteen op prijs gesteld door de uiterst sympathieke stewardess Jasmijn en steward Johan. De vlucht verliep vlekkeloos en af en toe hebben we toch een beetje kunnen slapen. We kwamen mooi op tijd aan in Singapore waar we de beentjes wat konden strekken. Zeer propere luchthaven, maar die Aziaten hebben toch echt geen smaak.

Onze aansluiting naar Auckland, New Zealand ging perfect. We waren gewaarschuwd door Jasmijn en Johan dat de gemiddelde leeftijd van de stewards en -essen boven de 40 ligt. Wij wilden dat echter niet geloven, maar helaas pindakaas... Desalniettemin waren ze toch wel vree vriendelijk, vooral Stuart de Steward :-) Het vliegtuig was wel supermodern: elke passagier had zijn eigen tv-schermpje voor zich en kan films, series en muziek à volonté kiezen!

Eenmaal in Nieuw-Zeeland aangekomen (10u 's morgens plaatselijke tijd), werden we eerst besnuffeld door een hondje (verboden voedsel binnen te brengen in het land) en werd ook onze tent volledig gescreened op moddervlekjes. We zijn met bri(c)o verve geslaagd in deze eerste challenge. Toen we de luchthaven buitenkwamen was het warempel aan het motregenen, maar na een half uurtje klaarde het op. Nu is het zo'n 17 graden en waait het redelijk hard. Een vriend van Marlon, Tom, kwam ons ophalen aan de luchthaven en heeft ons veilig en wel afgezet bij Marlon thuis. Waarvoor dank! Een frisse douche later zaten we al achter de pc om het eerste verslagje online te zetten...

Laatste post van op Belgische bodem

2006-09-20T17:35:00.000+02:00

Morgen is het zover, rond de middag nemen we de trein richting Amsterdam om dan omstreeks 21u20 de vlieger te nemen naar Auckland, New Zealand. Via Elise en Simon kunnen we daar bij hun neef Marlon blijven slapen dus dikke merci daarvoor!

Op onderstaande afbeelding zie je welke route we ongeveer zullen volgen in New Zealand:

U was weer fantastisch !

2006-09-17T17:18:00.000+02:00

Bij deze willen we iedereen bedanken die ons zijn komen uitzwaaien en er een leuk afscheidsfeestje van hebben helpen maken. De afwezigen hadden ongelijk!

Ik ga op reis en ik neem mee...

2006-09-14T15:29:00.000+02:00

- reisdocumenten (internationaal paspoort / int. rijbewijs / vliegtuigtickets / verzekering) + kopieën + emailen naar onze emailadressen
- tent
- rugzak + beschermhoes / regenhoes
- slaapzak
- matje
- kledij: zon + regen
- bergschoenen, gewone schoenen en sletsen
- pet, zonnebril
- pillamp
- kompas
- zakmes
- EHBO-kit
- drinkpul + thermos
- zonnecreme / aftersun
- toiletgerief
- anti - muggen spray (in nieuw zeeland komen de beruchte sandflies voor: verschrikkelijk irritante kleine vliegjes/mugjes die enorm jeukende beten achter laten)
- zalf tegen de jeuk
- digitale camera's
- adapter (ginder zijn het andere stopcontacten)
- reisgids + kaarten

Van alles waar het mogelijk was hebben voor het lichtste materiaal gekozen, en we hopen het niet té ver over het ideale backpack-gewicht van 15 kg te zitten.

A party down under

2006-09-01T19:10:00.000+02:00

Hallo iedereen !

Vandaag is het een historische dag voor ons: het is september geworden en nu kan het aftellen echt beginnen. Binnen minder dan drie weken hangen we in de lucht richting Down Under ! Natuurlijk willen we niet vertrekken zonder nog eens te doen waar we goed in zijn (vooral Bert): feestjes organiseren ! Opdat het zou spetteren als nooit tevoren zouden we het fijn vinden moesten jullie allen massaal afkomen op onze 'Party Down Under'. We nodigen jullie dan ook met veel plezier uit op onze afscheidsdrink/feest in de tennisclub te Oostkamp. Daar twee van ons West-Vlamingen zijn, werd gekozen voor een plaats dichtbij deze thuisbasissen. Voor de Oost-Vlamingen, geen nood, het is slechts 20 minuutjes van Gent via de E40.

Het exacte adres is A. Rodenbachstraat 48, 8020 Oostkamp. Zoals je hieronder kan zien, is het heel dicht bij de afrit Oostkamp (afrit 9).

Jullie worden verwacht op zaterdag 16 september vanaf 21u.

Voor de mensen die niet met lege handen willen toekomen, kunnen we het volgende kwijt: jullie aanwezigheid is meer dan voldoende daar we jullie meer dan 4 maanden niet zullen zien. Voor de mensen die ons een duwtje in de rug willen geven, zal er ergens wel een varken staan (nee, niet Steven) waar je eventueel een milde bijdrage kan schenken.

Hopelijk tot dan !

Het Party Down Under Team

1,2, bros

2006-08-23T19:35:00.000+02:00

Inderdaad, onzen ijdeltuit Tompert heeft zich een coupe Aussie aangeschaft. Deze is zeer gemakkelijk in de omgang en verreist geen extra bagage zoals gel en dergelijke. Het resultaat is hieronder te bewonderen.

Verslag trainingsweekend

2006-08-14T20:35:00.000+02:00

De voorspellingen voor ons trainingsweekend waren ons niet gunstig gezind. Sabinetje voorspelde veel regen, veel wind en kans op een onweer. Stoere binken als we zijn (vooral Bert), lieten we ons daar niet door afschrikken. Maar bij nader inzien zouden wij de enige echte survivors of the fittest zijn aan de Belgische kust en zouden we plaatsen als Zeebrugge, Heist, Duinbergen én Knokke-Heist voorbij wandelen, alwaar wel onze doelgroep zou kunnen gelegen hebben. Dus hebben we alles uitgesteld naar een nader te bepalen datum.

Om onze teamgeist toch al wat op punt te stellen, hebben we dan maar verder onze trip door Nieuw-Zeeland besproken. Er werd besloten om ongeveer 3 weken op Noordereiland door te brengen en 5 weken op Zuidereiland. Om de kostprijs te drukken van het transport nemen we een flexi-pass, een equivalent op een 10-beurten kaart, maar ipv beurten te kopen, koop je uren. Op die manier kunnen we gans Nieuw-Zeeland tegen een goedkoop tarief doorkruisen! Hiernaast is een mooie afbeelding te zien van toen we deze ontdekking gedaan hadden.

Must see's op het Noordereiland:
- Auckland City
- Bay of Islands
- Cape Reinga - 90 mile beach
- Coromandel Peninsula - Cathedral Cove - Hahei Beach
- Rotorua
- Taupo
- Taranaki National Park
- Wellington

Route Zuidereiland:
- Nelson - Marlborough Sounds - Abel Tasman National Park
- West Coast: Pancake Rocks - Franz Josef & Fox Glacier
- Wanaka
- Queenstown
- Te Anau - Milford Sound
- Southland - Mount Aspiring National Park
- Dunedin
- Lake Takepo
- Mount Cook
- Christchurch
- Kaikoura

Preparation Part 1

2006-08-08T17:26:00.000+02:00

Voor ons verblijf in Australië hebben we een verblijfsvergunning nodig omdat 3 pipo's tegelijkertijd niet binnen mogen tenzij ze een papierke kunnen voorleggen. Dit hebben we geregeld via de site van de Internet Visa Services Australia (http://www.eta.immi.gov.au/). Voor 20 Australische dollar (= ongeveer 12 €) krijgen we een Electronic Travel Authority wat inhoudt dat we een jaar lang zoveel keer als we willen in Australië mogen binnenkomen, maar elk bezoek mag maximum 3 maanden duren. Aangezien we gepland hebben om er 'slechts' 2 maanden te vertoeven (18 november 2006 - 28 januari 2007) is dit ideaal. Voor Nieuw-Zeeland hebben we geen visum nodig aangezien er ginder al veel apen zitten, en 3 meer of minder valt niet op (verblijf minder dan 3 maanden = geen visum nodig).

Omdat we geen goesting hebben om te zwemmen van Nieuw-Zeeland naar Australië (2250 km!) nemen we het vliegtuig. Met een afdeling van Virgin vliegen we de 18e november van Christchurch (Zuidereiland NZ) naar Cairns (Noord-Oost Queensland, Aus). In Cairns begint het Great Barrier Reef en dat kunnen we dus niet missen. Op 28 januari 2007 vliegen we dan vanuit Melbourne (Victoria, Aus) terug naar Auckland (Noordereiland NZ) waar we onze vlucht huiswaarts nemen (30 januari 2007). (http://www.virginblue.com.au/)

Wat ook al vastligt, is een trektocht door Fjordland op het Zuidereiland (NZ). Deze 'finest hike in the world' heet de Milford Track (http://www.milfordtrack.net/). Op deze zeer exclusieve wandeling worden maar 40 man/vrouw/iets daartussen per dag toegelaten, waardoor de natuur niet te zwaar belast wordt. Per bezoeker wordt er een fee gevraagd, alsook een betaling voor het verblijf in de berghutten. Totale kost: 110 € per persoon voor 4 dagen en 3 nachten in de Nieuw-Zeelandse jungle, bubbelbad in de kokende kraters niet inbegrepen.

Daarnaast hebben we ook logies gevonden in Sydney. We kunnen blijven slapen bij Nathalie Surmont die er werkt bij de Ambassade. Als alles goed gaat, zouden we op het strand in Sydney oudejaar vieren!

Trainingsweekend

2006-07-17T16:04:00.000+02:00

Dit weekend trekken we er met z'n drieën op uit om onze wandelschoenen in te lopen, onze rugzak in te dragen en de teamgeist op punt te stellen. Vertrekken doen we zaterdag 12 augustus 2006 met de trein richting het idyllische Blankenberge, gekend om haar Brusselse wafels met slagroom, en de vele topless bomma's op het strand... Mits dit niet echt onze doelgroep is, laten we dit oord van verderf zo snel mogelijk achter ons en stappen we oostwaarts langs de Noordzee richting Denemarken. Gelukkig stoppen we al in Cadzand (Holland). Daar plannen we een nachtje gezellig in de tent om 's anderendaags opnieuw onze bergschoenen aan te trekken om in de vlakke polders te wandelen naar Brugge die Scone, onze eindbestemming.

The three of us

2006-07-03T20:38:00.000+02:00

From left to right: Burto, Steve-o and Tompert

A Trip Down Under

2006-06-14T23:00:00.000+02:00

Hallo iedereen,

Wij zijn Tom, Steven en Bert en dit jaar studeren we alledrie af. Meteen gaan werken zagen we niet zitten en daarom besloten we een grote reis te maken. Als bestemming kozen we Nieuw-Zeeland en Australië en we zullen er 4 maanden en 1 week blijven.

We vertrekken op donderdag 21 september om 21u20 vanuit Amsterdam en via een tussenstop in Singapore komen dan eventjes 37 uur later toe in Auckland, Nieuw-Zeeland. We vliegen terug de 30ste januari en komen toe in Amsterdam op 31 januari om 5u30 's morgens.

Op deze weblog zullen we zo vaak als mogelijk nieuws, verslagjes en foto's posten zodat jullie een beetje kunnen volgen hoe we het stellen.